8- Patriarcat et Franc-Maçonnerie

L’Albanie et la Grèce sont des pays magnifiques. On comprend, en voyant leurs reliefs arides et sauvages, comment les tempéraments forts de ces peuples se sont forgés. Anoyia, village de Nikos Xylouris, dédie son festival de musique aux trois génocides de ses habitants. La grotte de Psiloritis garde en son centre une croix sur laquelle est gravé : la mort, mais pas la soumission, en mémoire aux 400 résistants qui y ont été enfumés. Le monastère d'Arkadi, a été martyrisé : moines et résistants qui s'y cachaient ayant été exterminés. Partout la Grèce et l'Albanie sont imprégnées de ces sacrifices qui ont forgé leurs peuples. J'ai découvert, sur la place Syntagma, gravé dans la pierre au milieu des villages qui ont marqué l'histoire de la Grèce, le nom de Xeimarra, en Albanie, village de mes grands-parents paternels. J'ai vu des personnes âgées dans la rue dormir par terre, j'ai vu des manifestants qui ne se lassaient pas malgré la forte opposition de la police, j'ai vu des prêtres discuter avec eux et les soutenir et, malgré tout ce qu'ils endurent, ces peuples ne cèderont rien de leurs idéaux et de leur fierté.

En revenant, il me restait une dernière possibilité de recours amiable et interne à l’Église afin de " laver son linge sale en famille " : le Patriarche Œcuménique de Constantinople. Je lui ai donc préparé une lettre synthétisant les problèmes que je soulevais depuis fin février. Ce courrier était introduit d'un texte manuscrit en grec qui garde des fautes à cause de mon faible niveau de grec. Mon courrier était en recommandé AR. Il a été délivré le 29 septembre. 

Le jour même, une invitation m'était postée : une invitation pour devenir franc-maçon accompagnée de l'enveloppe pour la réponse. Le problème de la coïncidence des dates était troublant. Aussi, en analysant les documents, j'ai vu que la signature sur l'avis de réception était extrêmement proche de celle du père Nicolas Kakavelakis. J'avais la signature du père Nicolas en bas à droite de ce dessin. L'avis de réception était signé Kakavelakis. Avec une analyse plus détaillée, j'ai vu que toute la partie centrale de la signature avait un graphisme similaire : même hauteur de lettres, certaines courbures... et qu'elles pouvaient presque se superposer de façon à se confondre. D'après un graphologue, il ne pouvait s'agir que d'un ascendant direct : son père ou sa mère. Je n'ai pas pu vérifier ma source, car les informations disponibles sur Google ne permettent pas de trouver un Kakavelakis dans l'organigramme du Patriarcat, mais il m'a été rapporté que la mère du père Nicolas était secrétaire générale du Patriarche.

Le Patriarche représente une institution bimillénaire et gère les affaires de l’Église pour de nombreux pays. Comment donc du courrier qui peut être hautement sensible peut-il être ouvert par une femme qui n'a pas de formation religieuse particulière ? Un évêque tout ce qu'il y a de plus ordinaire ne peut pas être pris parmi les hommes mariés, suivant les canons de l’Église, mais une femme divorcée pourrait ouvrir le courrier du Patriarche et s'occuper des affaires de l’Église au plus haut niveau ?

Cette signature était extrêmement dérangeante à de nombreux égards. Était-ce à cause du soutien de sa mère que le père Nicolas était maintenu en poste alors qu'il n'aurait pas dû passer le cap de la mi-mars ? Était-ce pour lui trouver une place de fonctionnaire (les prêtres dépendant de la métropole grecque sont fonctionnaires de l’État Grec) que l'évêque était allé le chercher tardivement pour devenir prêtre ? Était-ce là la raison des contradictions entre sa position officielle et l'histoire de mademoiselle P. qui a eu lieu trois mois à peine après son arrivée ? Et mon courrier avait-il été lu par le Patriarche, ou est-il passé directement à la poubelle ? J'ai attendu longtemps une réponse à ce courrier. Je n'ai rien eu d'autre que l'invitation à devenir franc-maçon.

La Grande Loge Nationale Française m'écrivait qu'un de mes amis me croyait suffisamment éclairé pour les rejoindre et qu'ils entreprenaient cette démarche sur son conseil. Qu'ils revendiquaient une croyance en Dieu, même si ce principe divin était d'acception très large. Que leur loge était la seule reconnue à l'étranger et qu'ils m'invitaient, si j'étais d'accord, à rencontrer quelqu'un qui répondrait à mes questions sur le chemin qui me conduirait à mon parrain. Je n'avais des francs-maçons que l'image marketing qu'ils donnent régulièrement dans les revues people et j'ai commencé à me renseigner. Quatre personnes de mon entourage avaient été sollicitées plusieurs années avant moi, et toutes s'étonnaient que j'aie été invité par un courrier : eux l'avaient été directement par la personne qui voulait les parrainer, sans mystère particulier.

Même si le père Nicolas, après le courrier que j'avais adressé à monseigneur Emmanuel, avait dit partout que j'étais un ambitieux qui agissait par vengeance parce qu'il m'avait interdit de me présenter aux élections du comité de la paroisse, la vérité est que je me fiche royalement de faire partie du comité, tout comme je me fiche royalement de faire partie des francs-maçons. J'étais par contre très curieux d'avoir une confirmation de l'identité de ce mystérieux parrain, mais pas au point de leur faire croire que leur proposition m'intéressait. J'ai coupé court dans le style littéraire qui me caractérise.

Les statistiques sont une branche des mathématiques. On les utilise dans les sondages et l'on peut savoir avec une précision redoutable, un mois en avance, en interrogeant 1000 personnes, que Ségolène Royal ne va pas dépasser les 7% aux primaires socialistes, le tout quel que soit le nombre de votants. De telles prévisions ne relèvent pas de la voyance, mais de la science. Ce sont les mêmes statistiques mathématiques qui génèrent les probabilités. C3PO, dans Star Wars, est le champion incontesté de cette spécialité. Et la probabilité que l'invitation à devenir franc-maçon, envoyée quelques heures après que le Patriarcat eut reçu mon recommandé, vienne du cœur de ce même Patriarcat est extrêmement importante. Si l'on considère que c'est la mère du mis en cause qui a reçu le courrier, la probabilité augmente encore.

Le problème, c'est que la franc-maçonnerie ne peut être mobilisée que par un de ses membres, pour un de ses membres. Qui a donc été suffisamment influent pour mobiliser un  tel réseau  aussi  rapidement que l'évêque  avait  bouclé  son enquête sur le père Nicolas ? Qui est franc-maçon au sein du Patriarcat alors que ce même Patriarcat a condamné la franc-maçonnerie en 1776-1777 ? On trouve, sur les forums orthodoxes, des articles faisant état de liens entre les deux (voir par exemple ici les 2 premiers articles), mais c'est toujours surprenant d'y être confronté.

Lorsque le père Nicolas venait manger régulièrement à la maison, durant la réfection de son appartement, il m'avait raconté qu'un prêtre très influent aux États-Unis était venu rencontrer monseigneur Emmanuel. Il était venu en jet privé, ils avaient passé la journée à Bordeaux, et il était reparti. Il m'expliquait que monseigneur Emmanuel serait certainement le prochain archevêque des États-Unis, car c'était le tremplin vers le poste de Patriarche Œcuménique. Il espérait l'y accompagner et disait que les meilleurs prêtres pouvaient y gagner 150000$ annuels, plus voiture et maison. Les Turcs ont mis dans leur loi des obligations pour accéder au poste de Patriarche (avoir la nationalité turque...), réduisant considérablement le nombre de prétendants éligibles. Les Américains sont très influents auprès des Turcs et peuvent faciliter la levée de ces contraintes pour la personne qu'ils souhaitent appuyer. Les réseaux francs-maçons turcs et américains sont très proches. Si on veut devenir Patriarche, il est donc de plus en plus recommandé de passer par l'archevêché des États-Unis pour avoir l'appui et les réseaux des Américains, et se faire ainsi ouvrir les portes par les Turcs. Ce qui rend la citation du père Alexandre Men que je reprenais dans mon message d'hier toujours plus vivante.

J'ai soumis tous ces éléments, relatifs à la franc-maçonnerie, à la métropole, qui n'a pas souhaité réagir.

Quand j'étais au lycée, il y avait eu en France de grandes manifestations contre la réforme de Devaquet. Tout le monde criait : " Devaquet, au piquet ! " On était content et on n'allait pas en cours. A cette occasion, pour nous ouvrir l'esprit, notre prof. d'économie nous avait questionnés sur nos idées politiques. La plupart des élèves n'en avaient pas. Il nous avait alors dit : " Mais, dire que l'on ne fait pas de politique, c'est faire de la politique, car c'est prendre une position qui entraîne des implications ! " De la même façon, l'absence de réponse est une réponse.

L'histoire de mademoiselle P. aura peut-être une suite mais, pour le moment, personne ne peut dire de quoi demain sera fait. C'est pour ça que nous allons laisser son histoire pour nous pencher sur les questions qu'elle a soulevées.

8 – Πατριαρχείο και Τεκτονισμός

Η Αλβανία και η Ελλάδα είναι θαυμάσιες χώρες. Καταλαβαίνουμε, βλέποντας το άγονο και άγριο ανάγλυφό τους, πως σφυρηλατήθηκαν οι ισχυρές ιδιοσυγκρασίες αυτών των λαών. Τα Ανώγεια, το χωριό του Νίκου Ξυλούρη, αφιερώνει το φεστιβάλ μουσικής του στις τρεις γενοκτονίες που υπέστησαν οι κάτοικοί του. Το σπήλαιο του Μελιδονίου έχει στο κέντρο του έναν σταυρό στον οποίο είναι χαραγμένο: θάνατος αλλά όχι υποταγή, στη μνήμη των 400 οχυρωμένων που βρήκαν τραγικό θάνατο από ασφυξία όταν οι Τούρκοι έβαλαν φωτιά για να τους κάνουν να παραδοθούν. Η Μονή Αρκαδίου μαρτύρησε: μοναχοί και πολεμιστές που κρυβόντουσαν εκεί εξοντώθηκαν. Παντού η Ελλάδα και η Αλβανία είναι εμποτισμένες από αυτές τις θυσίες που σφυρηλάτησαν τους λαούς τους. Ανακάλυψα στην πλατεία Συντάγματος, χαραγμένο στο μάρμαρο στη μέση των χωριών που σημάδεψαν την ιστορία της Ελλάδας, το όνομα της Χειμάρρας, στην Αλβανία, χωριό των πατρικών μου παππούδων. Είδα ηλικιωμένους στο δρόμο να κοιμούνται καταγής, είδα διαδηλωτές που δεν υποχωρούσαν παρόλη την ισχυρή αντίσταση της αστυνομίας, είδα ιερείς να συζητούν μαζί τους και να τους υποστηρίζουν και, παρόλα όσα υποφέρουν, αυτοί οι λαοί δεν θα παρατήσουν τίποτα από τα ιδεώδη τους και την περηφάνια τους.

Στην επιστροφή, έμενε μια τελευταία δυνατότητα συμβιβαστικής προσφυγής και εσωτερικής στην Εκκλησία για να μην βγουν «τα εν οίκω, εν δήμω»: ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Ετοίμασα λοιπόν μια επιστολή που ανακεφαλαίωνε τα προβλήματα που ανέφερα από τα τέλη Φεβρουαρίου. Αυτή η επιστολή άρχιζε με ένα χειρόγραφο κείμενο στα ελληνικά με λάθη εξαιτίας του χαμηλού επιπέδου των ελληνικών μου. Η επιστολή μου ήταν συστημένη με απόδειξη παραλαβής. Παραδόθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου.

Την ίδια μέρα, μου ταχυδρομήθηκε μία πρόσκληση: μία πρόσκληση για να γίνω Τέκτονας συνοδευόμενη από τον φάκελο για την απάντηση. Το πρόβλημα της σύμπτωσης των ημερομηνιών ήταν παράξενο. Επίσης, αναλύοντας τα έγγραφα, είδα ότι η υπογραφή της απόδειξης παραλαβής ήταν πάρα πολύ παραπλήσια με αυτήν του παπα-Νικολάκη Κακαβελάκη. Είχα την υπογραφή του παπα-Νικολή κάτω δεξιά σε αυτό το σκίτσο. Η απόδειξη παραλαβής έφερε την υπογραφή Κακαβελάκης. Με πιο λεπτομερή ανάλυση, είδα ότι όλο το κεντρικό μέρος της υπογραφής είχε παρόμοια γραφή: ίδιο ύψος των γραμμάτων, ορισμένες καμπύλες, … και ότι μπορούσαν σχεδόν να μπουν η μία επάνω στην άλλη έτσι ώστε να συμπέσουν. Σύμφωνα με έναν γραφολόγο, επρόκειτο για έναν απευθείας συγγενή του: τον πατέρα του ή την μητέρα του. Δεν μπόρεσα να εξακριβώσω την πηγή μου, γιατί οι διαθέσιμες πληροφορίες στο Google δεν επιτρέπουν να βρεθεί ένας Κακαβελάκης στο οργανόγραμμα του Πατριαρχείου, αλλά μου είπαν ότι η μητέρα του παπα-Νικολή ήταν γενικός γραμματέας του Πατριαρχείου.

Ο Πατριάρχης εκπροσωπεί ένα δισχιλιετή θεσμό και διαχειρίζεται τις υποθέσεις της Εκκλησίας πολλών χωρών. Πως λοιπόν η αλληλογραφία που μπορεί να είναι υψηλά ευαίσθητη μπορεί να ανοιχθεί από μία γυναίκα που δεν έχει ιδιαίτερη θρησκευτική εκπαίδευση; Ένας οποιοσδήποτε δεσπότης δεν μπορεί να χειροτονηθεί μεταξύ των έγγαμων ανδρών, σύμφωνα με τους κανόνες της Εκκλησίας, αλλά μία διαζευγμένη γυναίκα θα μπορούσε να ανοίξει την αλληλογραφία του Πατριάρχη και να ασχοληθεί με τις υποθέσεις της Εκκλησίας στο υψηλότερο επίπεδο;

Αυτή η υπογραφή ήταν τελείως έξαλλη από πολλές πλευρές. Εξαιτίας της υποστήριξης της μητέρας του ο παπα-Νικολάκης παραμένει στη θέση του ενώ δεν θα έπρεπε να ξεπεράσει το όριο των μέσων του Μάρτη; Για να του βρει μια θέση δημοσίου υπαλλήλου (οι ιερείς που εξαρτώνται από την ελληνική μητρόπολη είναι υπάλληλοι του ελληνικού Κράτους) πήγε και τον βρήκε ο δεσπότης τόσο αργά για να τον κάνει παπά; Ήταν η αιτία των αντιθέσεων μεταξύ της επίσημης θέσης του και της ιστορίας της Δεσποινίδας Π. που έγινε τρεις μήνες μόλις μετά την άφιξή του; Και η αλληλογραφία μου διαβάστηκε από τον Πατριάρχη ή πήγε κατευθείαν στον κάδο; Περίμενα για πολύ καιρό απάντηση σε αυτή την επιστολή. Το μόνο που πήρα ήταν η πρόσκληση να γίνω Τέκτονας.

Η Μεγάλη Εθνική Γαλλική Στοά μου έγραφε ότι ένας από τους φίλους μου με θεωρούσε αρκετά διαφωτισμένο για να πάω μαζί τους και ότι έκαναν αυτό το διάβημα μετά από υπόδειξή του. Ότι διεκδικούσαν μία πίστη στο Θεό, ακόμη και αν αυτή η θεϊκή αρχή ήταν πολύ ευρείας παραδοχής. Ότι η στοά τους ήταν η μόνη που αναγνωρίζεται στο εξωτερικό και ότι με προσκαλούσαν, εάν συμφωνούσα, να συναντήσω κάποιον που θα απαντούσε στις ερωτήσεις μου πάνω στο μονοπάτι που θα με οδηγούσε στο νονό μου. Η μόνη εικόνα που είχα για τους τέκτονες ήταν η εικόνα μάρκετινγκ που δίνουν τακτικά στα περιοδικά people και άρχισα να μαζεύω πληροφορίες. Τέσσερα κοντινά μου πρόσωπα είχαν προσεγγισθεί πολλά χρόνια πριν από εμένα, και όλα ήταν έκπληκτα που με είχαν προσκαλέσει με αλληλογραφία: αυτοί είχαν προσεγγισθεί απευθείας από το άτομο που ήθελε να τους πατρονάρει, χωρίς ιδιαίτερη μυστικοπάθεια.

Ακόμη κι αν ο παπα-Νικόλας, μετά την επιστολή που έστειλα στον δεσπότη Εμμανουήλ, είχε πει παντού ότι ήμουν ένας φιλόδοξος που ενεργούσε από εκδίκηση γιατί μου είχε απαγορεύσει να βάλω υποψηφιότητα στις εκλογές για το Συμβούλιο της ενορίας, η αλήθεια είναι ότι δεν μου καίγεται καρφί να γίνω μέλος του συμβουλίου, όπως και δεν δίνω δεκάρα να γίνω τέκτονας. Ήμουν ωστόσο πολύ περίεργος να έχω μια επικύρωση της ταυτότητας αυτού του μυστηριώδη νονού, αλλά όχι μέχρι να τους κάνω να πιστεύουν ότι η πρότασή τους με ενδιέφερε. Τα είπα ορθά-κοφτά με το λογοτεχνικό στιλ που με χαρακτηρίζει.

Η στατιστική είναι ένας κλάδος των μαθηματικών. Τη χρησιμοποιούμε στις σφυγμομετρήσεις και μπορούμε να ξέρουμε με μια τρομερή ακρίβεια, ένα μήνα πριν, ρωτώντας 1000 άτομα, ότι η Σεγκολέν Ρουαγιάλ δεν θα ξεπεράσει τα 7 % στις προκριματικές των σοσιαλιστών, κι αυτό όποιος κι αν είναι ο αριθμός αυτών που ψηφίζουν. Τέτοιες προβλέψεις δεν έχουν καμιά σχέση με την μαντεία, αλλά με την επιστήμη. Η ίδια μαθηματική στατιστική είναι η πηγή των πιθανοτήτων. Ο C3PO, στο Star Wars, είναι ο αναμφισβήτητος πρωταθλητής αυτής της ειδικότητας. Και η πιθανότητα να προέρχεται αυτή η πρόσκληση να γίνω μασόνος, σταλμένη μερικές ώρες μετά από την παραλαβή από το Πατριαρχείο του συστημένου μου, από τους κόλπους αυτού του ίδιου Πατριαρχείου είναι εξαιρετικά σημαντική. Εάν θεωρήσουμε ότι η μητέρα του εμπλεκόμενου έλαβε την αλληλογραφία, η πιθανότητα αυξάνεται κι άλλο.

Το πρόβλημα είναι ότι η μασονία δεν μπορεί να ενεργοποιηθεί παρά μόνον από ένα από τα μέλη της, για ένα από τα μέλη της. Ποιος λοιπόν έχει αρκετή επιρροή για να κινητοποιήσει ένα τέτοιο δίκτυο τόσο γρήγορα όσο ο δεσπότης τελείωσε την έρευνά του για τον παπα-Νικόλα; Ποιος είναι τέκτονας στους κόλπους του Πατριαρχείου ενώ αυτό το ίδιο το Πατριαρχείο καταδίκασε τον Τεκτονισμό το 1776-1777; Βρίσκουμε, στα ορθόδοξα φόρα, άρθρα που αποκαλύπτουν τους δεσμούς μεταξύ των δύο (βλ. π..χ. εδώ τα 2 πρώτα άρθρα), αλλά είναι πάντοτε εκπληκτικό να αντιμετωπίσει κανείς αυτή την κατάσταση.

Όταν ο παπα-Νικόλας ερχόταν τακτικά να φάει στο σπίτι, όταν ανακαίνιζα το διαμέρισμά του, μου είχε διηγηθεί ότι ένας ιερέας με επιρροή στις Η.Π.Α. είχε έρθει να συναντήσει τον σεβασμιότατο Εμμανουήλ. Είχε έρθει με ιδιωτικό αεροπλάνο, είχαν μείνει όλη την ημέρα στο Μπορντό, και μετά έφυγε. Μου εξηγούσε ότι ο σεβασμιότατος Εμμανουήλ θα ήταν σίγουρα ο επόμενος αρχιεπίσκοπος Αμερικής, γιατί ήταν ο βατήρας προς τη θέση του Οικουμενικού Πατριάρχη. Έλπιζε να τον συνοδεύσει εκεί και έλεγε ότι οι καλύτεροι ιερείς μπορούσαν να κερδίσουν εκεί 150.000 $ το χρόνο, με αυτοκίνητο και σπίτι. Οι Τούρκοι επέβαλαν στο νόμο τους υποχρεώσεις για την πρόσβαση στη θέση του Πατριάρχη (τουρκική ιθαγένεια, …), μειώνοντας σημαντικά τον αριθμό των εκλόγιμων υποψηφίων. Οι Αμερικάνοι έχουν μεγάλη επιρροή στους Τούρκους και μπορούν να διευκολύνουν την άρση των περιορισμών για το άτομο που θέλουν να υποστηρίξουν. Τα τουρκικά και αμερικανικά τεκτονικά δίκτυα είναι πολύ κοντά. Εάν θέλει να γίνει κάποιος Πατριάρχης, συνιστάται λοιπόν όλο και περισσότερο να περάσει από την αρχιεπισκοπή Αμερικής για να έχει την υποστήριξη και τα δίκτυα των Αμερικάνων, και να του ανοίξουν έτσι τις θύρες οι Τούρκοι. Πράγμα που καθιστά την ρήση του πατέρα Αλεξάνδρου Μεν στο χθεσινό μου μήνυμα ακόμη πιο έντονη.

Υπέβαλα αυτά τα στοιχεία, σε σχέση με τον τεκτονισμό, στην μητρόπολη που δεν επιθυμεί να αντιδράσει.

Όταν ήμουν στο Λύκειο, έγιναν στη Γαλλία μεγάλες διαδηλώσεις εναντίον της μεταρρύθμισης του Ντεβακέ. Όλοι φώναζαν: «Ντεβακούκη, στο παλούκι!» Χαιρόμασταν και δεν πηγαίναμε στο μάθημα. Επ΄ ευκαιρία, για να μας ανοίξει τα μυαλά, ο καθηγητής μας οικονομικών μας είχε κάνει ερωτήσεις για τις πολιτικές μας ιδέες. Οι περισσότεροι μαθητές δεν είχαν. Μας είχε πει τότε: «Ναι, αλλά όταν λέμε ότι δεν κάνουμε πολιτική, είναι πολιτική, γιατί το να πάρουμε μια θέση συνεπάγεται επιπτώσεις!» Με τον ίδιο τρόπο, η απουσία απάντησης είναι απάντηση.

Η ιστορία της Δεσποινίδας Π. θα έχει ίσως συνέχεια, αλλά, για την ώρα, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το αύριο. Γι΄ αυτό θα αφήσουμε την ιστορία της για να ασχοληθούμε με τα ερωτήματα που διέγειρε.

Απόδοση στα ελληνικά: Άγγελος Α.

7- " Monseigneur, donnez-moi la main "

Au Mont Athos, au hasard des conversations avec les Pères, on peut entendre de très belles paroles de sagesse, mais aussi voir des moines pleins d'humour. J'y ai entendu l'histoire suivante. On raconte qu'un évêque était en visite dans l'un des 20 grands monastères. L'office fut suivi du repas, puis d'une synaxe (réunion de la communauté) où l'évêque édifia l'assistance par ses propos. En partant, il fut conduit au port du monastère où une barque devait lui faire poursuivre sa route. Mais le ponton était glissant et il tomba à l'eau. Tout le monde paniqua car l'évêque ne savait pas nager. Chacun essayait de le rattraper en lui criant : " Monseigneur, donnez-moi la main ! ", mais lui s'enfonçait de plus belle. Les tentatives reprenaient plus nombreuses " Monseigneur, donnez-moi la main, donnez-moi la main ! ", et l'évêque faiblissait sans qu'on réussisse à le rattraper. Soudain, un moine eut une idée lumineuse et il cria : " Monseigneur, prenez ma main ! ". Et aussitôt l'évêque prit la main et il fut sauvé.

Sur les mêmes évêques, le père Alexandre Men, considéré comme un saint autant que peut l'être le père Païssios en Grèce, écrit : " Le chrétien [...] sait que les adversaires du Christ - le gouvernant inique, l'évêque avide de pouvoir, l'adepte fanatique des traditions anciennes - non seulement n'appartiennent pas uniquement à l'époque évangélique, mais renaissent à toutes les époques sous des visages différents (Matth. 16, 6) " (Alexandre Men, le christianisme ne fait que commencer, éd. du Cerf,  2010, p. 39, § 7). Laissons pour le moment la réputation des évêques, sur laquelle nous reviendrons demain, lorsque nous parlerons de la Franc-Maçonnerie, et revenons aux choses sérieuses.

Depuis le mois de février 2011 et l'analyse des dessins du père Nicolas (reproduits dans le message 4 - métropolite Emmanuel), je n'emmène plus mes enfants dans cette église. Le témoignage de mademoiselle P. ne montre pas une relation extra-conjugale complètement aboutie, mais il montre une volonté de manipulation des esprits particulièrement perverse. C'est extrêmement dommageable, surtout pour ceux qui ne sont pas préparés à y être confrontés. C'est la même personne qui va donner une médaille (cf. p. 5 § 4) à B., membre de la communauté, pour les travaux qu'il réalise régulièrement, qui va mentionner dans le bulletin paroissial l'aide de ses fils (cf. p. 4 § 6), et qui va devenir furieux et écrire à l'un d'eux que la confiance doit se mériter par des actes et non par des paroles après que celui-ci a mis sur sa page Facebook une vieille vidéo où l'on voit le père Athanase Iskos. Mais si le père Nicolas estime que ce jeune n'a pas fait les actions qu'il fallait pour mériter sa confiance, pourquoi alors écrire un mois plus tôt toute l'estime qu'il a pour lui ? Il y a là une inconstance qui fait que l'on passe en un mois, et des fois en une heure, du statut de quelqu'un qui est guidé par le Saint-Esprit à celui de quelqu'un de particulièrement maléfique. Abstraction faite de ces sautes d'humeur, un prêtre peut-il devenir furieux et écrire à un jeune des propos aussi déplacés pour cette vidéo ?

La vérité, c'est que B. n'a pas changé depuis 20 ans que tout le monde le connaît, et que toute la communauté a vu grandir ses fils. Le problème vient donc du père Nicolas qui souffle le chaud et le froid au gré de la variation de ses humeurs, pas toujours rationnelles. Cet exemple n'est malheureusement que l'un des nombreux à avoir fait fuir une grande partie de la communauté.

Quand un psychologue a une relation avec une patiente, même consentante, il est radié dans l'heure qui suit la découverte de cette relation, car le Conseil de l'Ordre sait qu'un psychologue peut facilement influencer l'esprit d'un patient s'il manque d'éthique. Un prêtre n'est pas moins qu'un psychologue et il doit être radié avec encore plus de rapidité si des problèmes éthiques arrivent. Pâques étant arrivée, j'espérais que la métropole prendrait des décisions pour régler le problème du père Nicolas. Voyant que rien ne se passait, j'envoyais un recommandé à l'évêque en y joignant le récépissé de la police, document qu'il n'avait pas encore. Dès qu'il a reçu ce courrier, le père Arsénios m'a téléphoné et m'a demandé si j'étais d'accord pour qu'il organise une rencontre entre le père Nicolas, mademoiselle P., lui-même et moi. J'ai répondu que j'étais évidemment d'accord. Il m'a dit qu'il allait demander son accord au père Nicolas et qu'il me rappellerait pour me fixer une date. J'attends toujours... Je suppose que c'est le père Nicolas qui n'a pas accepté cette rencontre puisque toutes les autres personnes conviées étaient d'accord. Mais quelle est cette procédure dans laquelle un supérieur demande à un subordonné s'il veut bien que l'on parle de ses problèmes avec la personne qui l'accuse ?

Là-dessus, j'ai commencé à entendre des bruits sur des problèmes qu'il y aurait eus entre le père Placide Deseille et moi lorsque j'étais au monastère, 14 ans plus tôt. Nous retrouvions le fameux père Placide qui était censé avoir été interrogé par l'évêque dans le cadre de son enquête. Nous étions précisément dans les jours qui suivirent l'arrestation de Dominique Strauss-Kahn aux États-Unis, à un moment où tout le monde se demandait pourquoi personne n'avait jamais osé parler d'un problème qui était su depuis longtemps. Je ne crois pas avoir de problèmes avec le père Placide, et j'ai suffisamment de respect pour lui pour ne pas accepter qu'il soit considéré comme un simple faire-valoir. Je lui ai donc écrit et il m'a répondu quelques jours plus tard. Il ressortait de sa lettre que l’évêque avait évoqué la question avec lui, qu'il semblait très perturbé, mais qu'il n'avait présenté aucun document : une sorte de simple conversation de comptoir sans le comptoir.

Dans une sorte de léthargie latente, les semaines sont passées : aucun problème n'était réglé, mais le train-train quotidien semblait accorder un peu de repos à la vie tumultueuse de la paroisse. Début juillet, je suis parti deux mois pour un long périple à travers l'Italie, l'Albanie du sud et la Grèce pour faire connaître à mes enfants une partie de leurs origines, leur faire découvrir d'autres cultures et d'autres horizons.

Je suis revenu plein d'inspiration pour écrire la suite de ce récit.

7 – Σεβασμιότατε, δώστε μου το χέρι σας

Στο Άγιο Όρος, συζητώντας με τους Γέροντες, μπορούμε να ακούσουμε πολύ ωραία σοφά λόγια, αλλά και να δούμε μοναχούς με πολύ χιούμορ. Εκεί άκουσα το εξής ανέκδοτο. Λένε ότι ένας επίσκοπος επισκέφθηκε ένα από τα είκοσι μεγάλα μοναστήρια. Μετά την Λειτουργία γευμάτισε, και μετά παρέστη σε μια σύναξη όπου ο επίσκοπος εξέπληξε το ακροατήριο με τα λόγια του. Φεύγοντας, τον πήγαν στο λιμανάκι του μοναστηριού απ΄ όπου θα συνέχιζε το ταξίδι του με μια βάρκα. Αλλά η αποβάθρα γλιστρούσε κι αυτός έπεσε στο νερό. Όλοι πανικοβλήθηκαν γιατί ο επίσκοπος δεν ήξερε κολύμπι. Προσπαθούσαν όλοι να τον πιάσουν φωνάζοντας: «Σεβασμιότατε, δώστε μου το χέρι σας!», αλλά αυτός βούλιαζε όλο και πιο πολύ. Οι απόπειρες πλήθαιναν «Σεβασμιότατε, δώστε μου το χέρι σας, δώστε μου το χέρι σας!» και ο επίσκοπος έχανε τις δυνάμεις του χωρίς να καταφέρνουν να τον σώσουν. Ξαφνικά, ένας μοναχός είχε μια φαεινή ιδέα και φώναξε: «Σεβασμιότατε, πάρτε το χέρι μου!». Κι αμέσως ο επίσκοπος άρπαξε το χέρι και σώθηκε.

Σχετικά με τους ίδιους επισκόπους, ο πάτερ Αλέξανδρος Μεν, που θεωρείται ως άγιος τόσο όσο μπορεί να είναι ο γέρος Παΐσιος στην Ελλάδα, έγραψε: «Ο χριστιανός […] ξέρει ότι οι εχθροί του Χριστού — ο άδικος κυβερνών, ο επίσκοπος που διψά για εξουσία, ο φανατικός οπαδός παλιών παραδόσεων — όχι μόνον δεν ανήκουν αποκλειστικά στην ευαγγελική εποχή, αλλά αναγεννιούνται σε όλες τις εποχές με διαφορετικά πρόσωπα (Κατά Ματθαίον 16, 6)» (Alexandre Men, Ο Χριστιανισμός μόλις αρχίζει, Εκδ. Cerf, 2010, σελ. 39, § 7). Ας αφήσουμε για την ώρα την φήμη των δεσποτάδων, θα επανέλθουμε αύριο, όταν μιλήσουμε για τη Μασονία, κι ας επιστρέψουμε σε σοβαρά πράγματα.

Από τον Φεβρουάριο του 2011 και την ανάλυση των σκίτσων του παπα-Νικολή (συνημμένα στο μήνυμα 4 – Μητροπολίτης Εμμανουήλ), δεν πηγαίνω πια τα παιδιά μου σ΄ αυτή την εκκλησία. Η μαρτυρία της Δεσποινίδας Π. δεν δείχνει μία εξωσυζυγική σχέση τελείως κατασταλαγμένη, αλλά δείχνει μία θέληση παραπλάνησης των πνευμάτων ιδιαίτερα διεστραμμένη. Είναι εξαιρετικά επιζήμια κυρίως γι΄ αυτούς που δεν είναι προετοιμασμένοι να την αντιμετωπίσουν. Το ίδιο άτομο που θα δώσει ένα μετάλλιο (βλ. σελ. 5, § 4) στον Μπ., μέλος της κοινότητας, για τα έργα που εκτελεί τακτικά, θα υπογραμμίσει στο ενοριακό δελτίο την βοήθεια των γιων του (βλ. σελ. 4 § 6), και που θα εξοργιστεί και θα γράψει σε έναν από αυτούς ότι κάποιος είναι άξιος εμπιστοσύνης με πράξεις και όχι με λόγια, μετά από την ανάρτηση από αυτόν στη σελίδα του facebook ενός παλιού βίντεο όπου βλέπουμε τον πάτερ Αθανάσιο Ίσκο. Αλλά εάν ο παπα-Νικολάκης νομίζει ότι αυτός ο νέος δεν έκανε τις πράξεις που έπρεπε για να κερδίσει την εμπιστοσύνη του, γιατί έγραψε τότε ένα μήνα πριν όλη την εκτίμηση που είχε γι΄ αυτόν; Έχουμε εδώ μια αστάθεια που κάνει να περνάμε σε ένα μήνα, και μερικές φορές σε μία ώρα, από την κατάσταση κάποιου που οδηγείται από το Άγιο Πνεύμα σ΄ αυτήν κάποιου ιδιαίτερα κακοποιού. Αν εξαιρέσουμε αυτές τις ξαφνικές αλλαγές διάθεσης, ένας ιερέας μπορεί να εξοργισθεί και να γράψει σε έναν νεαρό τόσο άτοπα λόγια για αυτό το βίντεο;

Η αλήθεια είναι ότι ο Μπ. δεν άλλαξε εδώ και 20 χρόνια που τον ξέρουμε όλοι και ότι όλη η κοινότητα είδε τους γιους του να μεγαλώνουν. Το πρόβλημα πηγα΄ζει λοιπόν από τον παπα-Νικολάκη που μια λέει άσπρο και την άλλη μαύρο ανάλογα με τα κέφια του, όχι πάντοτε λογικά. Αυτό το παράδειγμα είναι δυστυχώς ένα από πολλά άλλα που έκαναν να απομακρυνθούν ένα μεγάλο μέρος ατόμων της κοινότητας.

Όταν ένας ψυχολόγος έχει μια σχέση με μία ασθενή, ακόμη και με την συγκατάθεσή της, διαγράφεται την επόμενη ώρα από την αποκάλυψη αυτής της σχέσης, γιατί το Εποπτικό συμβούλιο ξέρει ότι ένας ψυχολόγος μπορεί εύκολα να επηρεάσει την σκέψη ενός ασθενούς, εάν έχει έλλειψη ηθικής. Ένας ιερέας δεν είναι λιγότερο από έναν ψυχολόγο κα πρέπει να διαγράφεται με ακόμη μεγαλύτερη ταχύτητα εάν υπάρξουν προβλήματα ηθικής. Μια που έφτασε το Πάσχα, έλπιζα ότι ο μητροπολίτης θα αποφάσιζε να ρυθμίσει το πρόβλημα του παπα-Νικολή. Βλέποντας ότι δεν γινόταν τίποτα, έστειλα μια συστημένη επιστολή στον δεσπότη με συνημμένο το αποδεικτικό κατάθεσης στην αστυνομία, έντυπο που δεν είχε ακόμη. Μόλις έλαβε αυτή την αλληλογραφία, ο πάτερ Αρσένιος μου τηλεφώνησε και με ρώτησε αν συμφωνούσα να οργάνωνε μία συνάντηση μεταξύ του παπα-Νικόλα, της Δεσποινίδας Π., αυτουνού και εμένα. Απάντησα ότι ήμουν βεβαίως σύμφωνος. Μου είπε ότι θα ζητούσε την συγκατάθεσή του στον παπα-Νικόλα, και θα μου τηλεφωνούσε πάλι για να ορίσουμε μια ημερομηνία. Περιμένω ακόμη… Υποθέτω ότι ο παπα-Νικολής δεν δέχτηκε αυτή την συνάντηση αφού όλα τα άλλα άτομα που κλήθηκαν ήταν σύμφωνα. Αλλά ποια είναι αυτή η διαδικασία στην οποία ένας προϊστάμενος ζητά σε έναν υφιστάμενο εάν θέλει να συζητηθούν τα προβλήματά του με το άτομο που τον κατηγορεί;

Ταυτόχρονα, άρχισα να ακούω διαδόσεις για τα προβλήματα που τάχα υπήρξαν μεταξύ του Αρχιμανδρίτη Πλακίδα Ντεσεϊγ κι εμένα όταν ήμουν στο μοναστήρι, 14 χρόνια νωρίτερα. Ξανασυναντούσαμε τον περίφημο Αρχιμανδρίτη Πλακίδα που υποτίθεται ότι είχε ανακριθεί από τον δεσπότη στα πλαίσια της έρευνάς του. Ήταν ακριβώς εκείνες τις ημέρες μετά από την σύλληψη του Ντομινίκ Στρος-Καν στις ΗΠΑ, μια εποχή όπου όλος ο κόσμος αναρωτιόταν γιατί κανένας δεν είχε τολμήσει να μιλήσει για ένα πρόβλημα που ήταν γνωστό από καιρό. Δεν νομίζω ότι έχω προβλήματα με τον Αρχιμανδρίτη Πλακίδα, και έχω αρκετό σεβασμό γι΄ αυτόν ώστε να μην δεχτώ να θεωρείται ως ένα απλό όργανο κάποιου. Του έστειλα λοιπόν μια επιστολή και μου απάντησε μερικές μέρες αργότερα. Συμπεράναμε από την επιστολή του ότι ο δεσπότης είχε αναφέρει το πρόβλημα, ότι ήταν πολύ αναστατωμένος, αλλά δεν είχε παρουσιάσει κανένα έγγραφο: ένα είδος απλής συζήτησης καφενέ, χωρίς τον καφενέ.

Μέσα σε ένα είδος ανεκδήλωτου λήθαργου, πέρασαν οι εβδομάδες: κανένα πρόβλημα δεν είχε λυθεί, αλλά η καθημερινότητα φαινόταν να δίνει λίγη ηρεμία στην ταραχώδη ζωή της ενορίας. Στις αρχές Ιουλίου, έφυγα για δυο μήνες για μια μεγάλη περιοδεία μέσα από την Ιταλία, την Νότια Αλβανία και την Ελλάδα για να γνωρίσουν τα παιδιά μου ένα μέρος από την καταγωγή τους, να ανακαλύψουν άλλους πολιτισμούς και άλλους ορίζοντες.

Επέστρεψα γεμάτος έμπνευση για να γράψω τη συνέχεια αυτής της ιστορίας.

Απόδοση στα ελληνικά: Άγγελος Α.