16- Docteur Ladias

Je me rappelle très bien du visage du Docteur Ladias, président de la communauté hellénique de Lyon durant de très nombreuses années. En revanche, je n'étais qu'un enfant et serait bien incapable de me prononcer sur son action. Je crois que tout le monde l'a respecté car je n'ai jamais entendu quelqu'un dire des choses négatives sur lui. Sa photo est encore dans le bureau, à droite quand on entre dans l'église. C'est sa signature qui est apposée sur les statuts originaux de l’association en tant que premier président. Il est resté président presque jusqu'à sa mort.

Une communauté vivante sait transmettre à ses enfants ses coutumes, ses passions mais aussi ses responsabilités. Les enfants qui héritent de tout cela ont à cœur de poursuivre les efforts de leurs parents. C'est la base de toutes les traditions. Une communauté n'est pas un musée et il est inévitable qu'elle se transforme sous l'action des particularismes de chacun, mais le cœur de l'héritage transmis est le fil rouge qui continue à unir chacun à travers les générations. Au même titre que tous les membres de la communauté, j'ai hérité de ça. Et le docteur Ladias fils en a hérité également de son père.

C'est cet héritage qui a poussé Junior (j'espère que le docteur Ladias fils prendra avec humour ce qualificatif) à se présenter aux élections du comité le 20 février dernier. Fort de l'estime que la communauté lui porte, il a été élu sans difficultés. Dans l'optique de modifier les statuts de la communauté pour le bénéfice de la métropole, le père Kakavelakis voulait cumuler la fonction de prêtre de la paroisse avec celle de président de la communauté. La culture et l'éducation de Junior lui ont rapidement fait prendre conscience que ce cumul des mandats pouvait être un obstacle au rôle du prêtre : un prêtre se doit d'avoir du recul afin d'écouter les problèmes de chacun, alors qu'un président doit pouvoir prendre des décisions qui ne font pas forcement plaisir à tout le monde.

Afin d'attirer l'attention sur cet état de fait, Junior a présenté sa candidature à la présidence du comité, en étant donc concurrent du père Nicolas. Il n'a pas été élu, mais il a gardé le regard critique d'un homme cultivé. Je ne le dit pas pour le flatter, car il m'a reproché d'avoir fait ce blog. Il estimait qu'un blog ressemblait à un déballage public des problèmes, alors que lui était partisan de la diplomatie. C'est pour tenir compte de son avis, mais aussi de celui de plusieurs personnes, que je n'ai rien écrit sur le blog la semaine dernière.

Conscient de son rôle d'élu, Junior a donc cosigné une lettre recommandée AR qui a été envoyée à monseigneur Emmanuel.

A la suite de la réunion du comité de dimanche dernier, une autre réunion a été fixée pour samedi 4 février. Réunion à laquelle devait assister l'évêque. L'ordre du jour était encore basé sur moi. Cet ordre du jour a fait réagir Junior qui estimait que la communauté avait des préoccupations importantes et qu'elle ne devait pas s'attarder sur des problèmes personnels. D'autant que j'avais annoncé que je suspendais le blog pour laisser le temps aux responsables de trouver des solutions aux problèmes de fond.

La réponse de l'évêque a été aussi expéditive que son enquête (voir le message 5) : il a décidé d'exclure du comité Junior au motif canonique qu'il est catholique. Pour l'instant, la décision n'est pas validée, car l'évêque veut la soumettre au comité qui gère les affaires de la Métropole.

En fait, cette décision n'est pas aussi expéditive qu'elle peut le laisser paraître. Elle tire sa source de l'assemblée générale du 20 février dernier. Nous avons déjà vu que, lors de cette assemblée, l'évêque avait voulu mettre au vote la modification des statuts, que cette modification avait été refusée au motif qu'elle n'était pas à l'ordre du jour, et que les modifications souhaitées n'étaient pas connues. Pour être plus précis, c'est Junior qui, ce jour-là, avait pris la parole pour faire remarquer à l'évêque que sa demande n'était pas opportune : tant du regard du droit français que de celui des relations humaines. Il avait fait remarquer que les modifications seraient mieux acceptées par la communauté si elles n'étaient pas adoptées dans la précipitation mais à la suite d'explications adéquates.

J'étais à l'assemblée générale pour répondre aux questions sur les travaux du presbytère. Je discutais avec le père Nicolas lorsque les faits ci-dessus se sont déroulés. Je me rappelle parfaitement celui-ci dire, furieux, qu'il n'oublierait pas ce que Junior venait de faire. Il le lui a fait sentir dès la première réunion, lorsque Junior a présenté sa candidature à la présidence : la prise de parole du père Nicolas a été particulièrement humiliante contre ce rival potentiel qui bénéficiait de toute l'aura de son père. Les courriers reproduits dans les liens ci-dessus n'ont été que le déclencheur d'un sort déjà scellé.

Monseigneur Emmanuel compte sans doute s'appuyer sur l'article 6, alinéa 4 des statuts qui dit que la qualité de membre se perd par opposition au pouvoir canonique de l'évêque. Il compte utiliser le fait que Junior est baptisé catholique. S'il est clair que cet article fait référence aux membres ordinaires, il est beaucoup plus contestable qu'il s'adresse aux membres élus du Conseil qui, eux, ne peuvent être investis pour les quatre ans de leur mandat qu'après que leur élection eut été validée par l'évêque (art. 9, §1).

Le Conseil actuel a bien été validé par l'évêque. Monseigneur Arsénios, lors de sa visite du 27 mars 2011 (Annonce Orthodoxe n°20, p5, §4), l'avait annoncé à la fin de la liturgie en félicitant le nouveau conseil. D'ailleurs, si le Conseil n'avait pas été validé, c'est en toute illégalité que l'argent de la communauté aurait été utilisé depuis un an. Junior a donc bien été validé dans ses fonctions par l'évêque, et ce pour les quatre ans de son mandat.

Le fait d'être baptisé catholique, comme c'est très souvent le cas dans les mariages mixtes de la diaspora, ne signifie pas que Junior soit opposé au pouvoir canonique de l'évêque. Il ne faut pas confondre pouvoir canonique de l'évêque (respect des règles de l’Église) et pouvoir temporel (membre du corps diplomatique du gouvernement grec). En écrivant un recommandé à l'évêque, Junior assume son rôle de membre élu qui se préoccupe des problèmes de la communauté. Il n'est en opposition avec aucune règle de l’Église. Au contraire : en prenant la responsabilité de faire face aux problèmes pour les régler, il en devient le meilleur défenseur.

Par ailleurs, en droit, on ne peut prendre une décision nouvelle que sur des faits nouveaux. L'évêque savait que Junior était catholique, tout comme il savait qu'un autre membre n'était pas baptisé dans le conseil précédent. Et pourtant il a validé son élection tout comme il avait validé le précédent conseil. Il n'y a eu aucun fait nouveau concernant Junior qui pourrait conduire l'évêque à prendre une décision nouvelle d'invalider son élection.

Bien évidemment, si l'évêque décide d'exclure Junior, il devra motiver sa décision et la notifier par écrit ; nous ne manquerons pas de la reproduire sur ce blog et d'y consacrer un article.

Si les statuts deviennent d'application stricte, ils disent à l'article 1 que la communauté se compose des orthodoxes grecs (ou d'origine) résidant dans le département du Rhône. Or, dimanche dernier, le père Nicolas a félicité des Géorgiens qui, en tant que membres de notre communauté, avaient fait des travaux bénévolement dans la salle paroissiale. L'article 1 des statuts prévoit que les Géorgiens ne peuvent pas être membre de l'association. S'ils n'en sont pas membres, ils ne peuvent pas y travailler bénévolement.

Ma position est de considérer que le rigorisme conduit à des dérives sectaires. Tout le monde est le bienvenu dans la communauté, car c'est l’Évangile qui nous unit suivant cette parole de Paul : Il n'y a plus ni Juif, ni Grec ; il n'y a plus ni esclave, ni homme libre, il n'y a plus l'homme et la femme ; car tous, vous n'êtes qu'un en Jésus Christ (Gal. 3, 28).

Il serait opportun que le père Nicolas prenne conscience qu'il ne peut pas prêcher tout et son contraire en l'espace de quelques jours : utiliser les statuts pour vouloir exclure quelqu'un quand ça l'arrange, et se moquer de ces mêmes statuts pour faire travailler des bénévoles quand il en a besoin.

Je terminerai par ces mots de Junior : L'essentiel, pour moi, c'est que notre communauté est ouverte à tous parce qu'elle est forte, forte de son passé, forte des liens de solidarité et de fraternité qui se sont créés entre nous au fil du temps. Et c'est cela qu'ils ne voient pas et ne savent pas : cette force qui nous lie entre nous et nous attache à la communauté.

16 – Γιατρός Λαδιάς

Θυμάμαι πολύ καλά το πρόσωπο του Γιατρού Λαδιά, προέδρου της ελληνικής κοινότητας της Λυών για πάρα πολλά χρόνια. Όμως, ήμουν μικρός και θα ήμουν ανίκανος να εκφράσω τη γνώμη μου για την δράση του. Νομίζω ότι όλοι τον σεβόντουσαν γιατί δεν άκουσα ποτέ κανέναν να μιλά αρνητικά γι΄ αυτόν. Η φωτογραφία του βρίσκεται ακόμη στο γραφείο, δεξιά όπως μπαίνουμε στην εκκλησία. Η υπογραφή του βρίσκεται στο αρχικό καταστατικό του συλλόγου ως πρώτου προέδρου. Παρέμεινε πρόεδρος μέχρι τον θάνατό του.

Μία ζωντανή κοινότητα ξέρει να μεταβιβάζει στα παιδιά της τα έθιμά της, τα ενδιαφέροντά της αλλά επίσης και τις ευθύνες της. Τα παιδιά που κληρονομούν αυτά παίρνουν κατάκαρδα να συνεχίσουν τις προσπάθειες των γονιών τους. Αυτό αποτελεί βάση όλων των παραδόσεων. Μία κοινότητα δεν είναι μουσείο και η μεταμόρφωσή της είναι αναπόφευκτη υπό την επίδραση των ιδιαιτεροτήτων του καθενός, αλλά ο πυρήνας της κληρονομιάς που μεταβιβάζεται αποτελεί τον στόχο που συνεχίζει να ενώνει μέσα στις γενιές. Κατά τον ίδιο τρόπο με όλα τα άλλα μέλη της κοινότητας, κληρονόμησα κι εγώ αυτά. Και ο γιατρός Λαδιάς ο γιος το κληρονόμησε από τον πατέρα του.

Αυτή η κληρονομιά ώθησε τον Τζούνιορ (ελπίζω ότι ο γιατρός Λαδιάς υιός θα λάβει αυτό το επίθετο με χιούμορ) να υποβάλλει την υποψηφιότητά του στις εκλογές του συμβουλίου στις 20 του παρελθόντος Φεβρουαρίου. Σίγουρος για την εκτίμηση που του έχει η κοινότητα, εκλέχθηκε χωρίς δυσκολία. Με την προοπτική να τροποποιήσει το καταστατικό της κοινότητας προς όφελος της μητρόπολης, ο παπα-Κακαβελάκης ήθελε να συνδυάσει την λειτουργία ιερέα της ενορίας με αυτήν του προέδρου της κοινότητας. Η αγωγή και η παιδεία του Τζούνιορ τον έκαναν να συνειδητοποιήσει γρήγορα ότι αυτή η συσσώρευση αξιωμάτων μπορούσε να είναι εμπόδιο στον ρόλο του ιερέα: ένας ιερέας πρέπει να κρατά μια απόσταση για να ακούει τα προβλήματα του καθενός, ενώ ο πρόεδρος πρέπει να μπορεί να παίρνει αποφάσεις που δεν χαροποιούν οπωσδήποτε τους πάντες.

Για να ελκύσει την προσοχή σε αυτή την κατάσταση των πραγμάτων, ο Τζούνιορ υπέβαλε την υποψηφιότητά του για την προεδρεία του συμβουλίου, όντας λοιπόν αντίπαλος του παπα-Νικολάκη. Δεν εκλέχθηκε, αλλά διατήρησε το κριτικό βλέμμα ενός καλλιεργημένου ανθρώπου. Δεν το λέω για να τον κολακέψω, γιατί μου έκανε μομφές επειδή έφτιαξα αυτό το ιστολόγιο. Θεωρούσε ότι ένα ιστολόγιο έμοιαζε με δημόσια αποκάλυψη των προβλημάτων, ενώ αυτός ήταν υποστηρικτής της διπλωματίας. Για να λάβω υπόψη την γνώμη του, αλλά επίσης αυτήν πολλών ατόμων, δεν έγραψα τίποτα στο ιστολόγιο την προηγούμενη εβδομάδα.

Συναισθανόμενος τον ρόλο του ως εκλεγμένος, ο Τζούνιορ λοιπόν συνυπέγραψε μία συστημένη επιστολή με απόδειξη που στάλθηκε στον σεβασμιότατο Εμμανουήλ.

Συνεχεία της συνεδρίασης του συμβουλίου την περασμένη Κυριακή, ορίσθηκε μια άλλη συνεδρίαση για το Σάββατο 4 Φεβρουαρίου. Συνεδρίαση στην οποία θα παρευρισκόταν ο δεσπότης. Η ημερήσια διάταξη βασιζόταν πάλι σε μένα. Αυτή η ημερήσια διάταξη έκανε τον Τζούνιορ να αντιδράσει επειδή θεωρούσε ότι η κοινότητα είχε σημαντικές έγνοιες και δεν έπρεπε να αργοπορήσει με προσωπικά προβλήματα. Αφού επιπλέον είχα ανακοινώσει ότι διέκοπτα το ιστολόγιο για να αφήσω τον χρόνο στους υπεύθυνους να βρουν μια λύση στα σημαντικά προβλήματα.

Η απάντηση του δεσπότη ήταν το ίδιο τελεσίδικη όσο και η ανάκρισή του (βλ. το μήνυμα 5): αποφάσισε να αποκλείσει από το συμβούλιο των Τζούνιορ υπό το κανονικό πρόσχημα ότι είναι Καθολικός. Για την ώρα, η απόφαση δεν έχει επικυρωθεί, γιατί ο δεσπότης θέλει να την υποβάλει στο συμβούλιο που διαχειρίζεται τις υποθέσεις της Μητρόπολης.

Στην πραγματικότητα, αυτή η απόφαση δεν είναι τόσο τελεσίδικη όσο φαίνεται. Αντλεί την πηγή της από την γενική συνέλευση της 20^ης Φεβρουαρίου. Είδαμε ήδη ότι, κατά την διάρκεια αυτής της συνέλευσης, ο δεσπότης θέλησε να ψηφισθεί η τροποποίηση του καταστατικού, και ότι αυτή η τροποποίηση απορρίφθηκε υπό το πρόσχημα ότι δεν αναφερόταν στην ημερήσια διάταξη, και ότι οι επιθυμητές τροποποιήσεις δεν ήταν γνωστές. Για να είμαστε περισσότερο ακριβείς, ο Τζούνιορ, εκείνη την ημέρα, είχε πάρει τον λόγο για να παρατηρήσει στον δεσπότη ότι η αίτησή του δεν ήταν εύθετη: τόσο όσον αφορά το γαλλικό δίκαιο όσο και τις ανθρώπινες σχέσεις. Παρατήρησε ότι οι τροποποιήσεις θα γίνονταν αποδεκτές καλύτερα από την κοινότητα εάν δεν είχαν υιοθετηθεί μέσα στη βιασύνη αλλά μετά από κατάλληλες εξηγήσεις.

Παρευρισκόμουν στην γενική συνέλευση για να απαντήσω στις ερωτήσεις σχετικά με τα έργα στο διαμέρισμα της εκκλησίας. Συζητούσα με τον παπα-Νικόλα όταν έγιναν τα πιο πάνω γεγονότα. Τον θυμάμαι τέλεια, οργισμένο, να λέει ότι δεν θα ξεχνούσε αυτό που μόλις έκανε ο Τζούνιορ. Του το υπονόησε αμέσως από την πρώτη συνεδρίαση, όταν ο Τζούνιορ υπέβαλλε την υποψηφιότητά του για πρόεδρος: ο παπα-Νικολής έλαβε το λόγο με ιδιαίτερα εξευτελιστικό τρόπο εναντίον αυτού του πιθανού αντιπάλου που είχε το πλεονέκτημα της ακτινοβολίας του πατέρα του. Η αλληλογραφία που αναδημοσιεύεται στους πιο πάνω δεσμούς ήταν απλά το έναυσμα ενός προδιαγραμμένου γραφτού.

Ο σεβασμιότατος Εμμανουήλ υπολογίζει χωρίς αμφιβολία να στηριχθεί στο άρθρο 6, §4 του καταστατικού που λέει ότι η ιδιότητα μέλους χάνεται λόγω αντίθεσης στην κανονική αυθεντία του δεσπότη. Υπολογίζει να χρησιμοποιήσει το γεγονός ότι ο Τζούνιορ είναι βαφτισμένος Καθολικός. Εάν είναι ξεκάθαρο ότι αυτό το άρθρο αναφέρεται στα κανονικά μέλη, είναι πολύ περισσότερο αμφισβητήσιμο να απευθυνθεί στα εκλεγμένα μέλη του συμβουλίου, που, αυτά, δεν μπορούν να επικυρωθούν για τα τέσσερα έτη της θητείας τους μόνον αφού επικυρωθεί η εκλογή τους από τον δεσπότη (Άρθρο 9, §1).

Το τρέχον Συμβούλιο επικυρώθηκε όντως από τον δεσπότη. Ο Σεβασμιότατος Αρσένιος, κατά την επίσκεψή του στις 27 Μαρτίου 2011 (Annonce Orthodoxe αριθ. 20, σελ. 5, §4), το είχε ανακοινώσει στο τέλος της λειτουργίας συγχαίροντας το νέο συμβούλιο. Άλλωστε, εάν το Συμβούλιο δεν είχε επικυρωθεί, τότε τα χρήματα της κοινότητας χρησιμοποιούνταν παράνομα εδώ και ένα χρόνο. Ο Τζούνιορ είχε λοιπόν επικυρωθεί στη θέση του από τον δεσπότη, και για τα τέσσερα έτη της θητείας του.

Το να έχει βαπτιστεί κάποιος Καθολικός, όπως συμβαίνει πολύ συχνά σε μικτούς γάμους της διασποράς, δεν σημαίνει ότι ο Τζούνιορ αντιτίθεται στην κανονική αυθεντία του δεσπότη. Δεν πρέπει να συγχέουμε κανονική εξουσία του δεσπότη (τήρηση των κανόνων της Εκκλησίας) και εγκόσμια εξουσία (μέλος του διπλωματικού σώματος της ελληνικής κυβέρνησης). Στέλνοντας μια συστημένη επιστολή στον δεσπότη, ο Τζούνιορ αναλαμβάνει τον ρόλο του ως εκλεγμένο μέλος που τον απασχολούν τα προβλήματα της κοινότητας. Δεν αντιτίθεται σε κανέναν κανόνα της Εκκλησίας. Αντίθετα: αναλαμβάνοντας την ευθύνη να αντιμετωπίσει τα προβλήματα για να τα επιλύσει, καθίσταται ο καλύτερος υπέρμαχος.

Εκτός αυτού, στο Δίκαιο, μπορούμε να πάρουμε νέα απόφαση μόνον επί νέων γεγονότων. Ο δεσπότης ήξερε ότι ο Τζούνιορ ήταν Καθολικός, όπως ήξερε ότι ένα άλλο μέλος δεν ήταν βαπτισμένο στο προηγούμενο συμβούλιο. Και όμως επικύρωσε την εκλογή του όπως είχε επικυρώσει το προηγούμενο συμβούλιο. Δεν υπήρξε κανένα νέο γεγονός όσον αφορά τον Τζούνιορ που θα μπορούσε να οδηγήσει τον δεσπότη να πάρει νέα απόφαση να ακυρώσει την εκλογή του.

Βεβαίως, εάν ο δεσπότης αποφασίσει να αποκλείσει τον Τζούνιορ, θα πρέπει να δικαιολογήσει την απόφασή του και να την κοινοποιήσει γραπτώς˙ δεν θα παραλείψουμε να την αναδημοσιεύσουμε σε αυτό το ιστολόγιο και να της αφιερώσουμε ένα άρθρο.

Εάν το καταστατικό εφαρμοσθεί πλέον αυστηρά, λέει στο άρθρο πρώτο ότι η κοινότητα αποτελείται από Έλληνες ορθόδοξους (ή καταγωγής) που διαμένουν στον νομό Ροδανού. Όμως, την περασμένη Κυριακή, ο παπα-Νικολάκης συνέχαιρε τους Γεωργιανούς που, ως μέλη της κοινότητάς μας, είχαν κάνει τα έργα εθελοντικά στην αίθουσα της ενορίας. Το άρθρο πρώτο του καταστατικού προβλέπει ότι οι Γεωργιανοί δεν μπορούν να είναι μέλη του συλλόγου. Εάν δεν είναι μέλη, δεν μπορούν να δουλέψουν φιλανθρωπικά.

Η στάση μου είναι να θεωρήσω ότι η αυστηρότητα οδηγεί σε σεχταριστικές παρεκτροπές. Όλοι είναι καλοδεχούμενοι στην κοινότητα, γιατί το Ευαγγέλιο μας ενώνει σύμφωνα με αυτά τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. (Προς Γαλάτας 3, 28).

Θα ήταν πρόσφορο να συνειδητοποιήσει ο παπα-Νικολής ότι δεν μπορεί να κηρύσσει κάτι και ακριβώς το αντίθετό του σε διάστημα μερικών ημερών: η χρήση του καταστατικού για να θελήσει να αποκλείσει κάποιον όταν τον συμφέρει, και να καταπατά το ίδιο καταστατικό για να βάλει να δουλέψουν εθελοντές όταν το χρειάζεται.

Θα κλείσω με αυτά τα λόγια του Τζούνιορ: Το ουσιώδες, για μένα, είναι να παραμείνει η κοινότητά μας ανοιχτή σε όλους γιατί είναι ισχυρή, ισχυρή λόγω του παρελθόντος της, ισχυρή λόγω των δεσμών αλληλεγγύης και αδελφότητας που δημιουργήθηκαν μεταξύ μας στο πέρασμα του χρόνου. Και αυτό είναι που δεν βλέπουν: αυτή η δύναμη που μας ενώνει μεταξύ μας και μας δένει με την κοινότητα.

Απόδοση στα ελληνικά: Έλενα Χ.

15- Sabotages

La réunion du comité de dimanche dernier avait pour thème " les problèmes ". Il s'agissait surtout d'un long monologue pour parler de moi. Le père a alors sorti un texte qu'il avait préparé et a demandé à tous de signer. S'en sont alors suivis de houleux échanges. Des problèmes beaucoup plus importants ont été abordés, comme la séquestration de mademoiselle P. et autres problèmes évoqués sur ce blog. Au final, personne n'a signé le document présenté par le père. Une nouvelle réunion, en présence de monseigneur Emmanuel, a eu lieu hier. Nous y reviendrons dans un prochain message.

Un autre point abordé était le changement de toutes les serrures pour que le père soit sûr qu'il n'y ait plus de clés en circulation et éviter des actes de " malveillance " internes. Il est loin le temps où, lors de son arrivée, il voulait que toutes les personnes disponibles se relaient pour garder l'église ouverte. Maintenant, même celui qui vient allumer les lampes qui brûlent devant les icônes est considéré comme potentiellement nuisible. Le père Nicolas s'est justifié en mettant en avant des actes d'incivilité que je décrirai plus bas.

Créer un incident artificiellement pour ensuite utiliser cet incident est une technique vieille comme le monde. Néron l'a utilisée pour faire accuser les chrétiens, Hitler pour faire accuser les communistes. C'est devenu tellement courant que ce type de manipulation n'est même plus comptabilisée. Même les hommes politiques l'utilisent parfois pour mettre en avant tel ou tel thème de leur campagne. Durant les travaux, j'ai assisté à quatre événements surprenants :

1) Quand le carreleur faisait les joints du sol de l'appartement, il a pris un café vers 9h. Il était seul avec le père car personne ne pouvait marcher par terre. A 10h30, quand il a voulu faire une pause et manger sa pomme, son sac, qui était dans l'école grecque, avait été volé. L'ordinateur de l'école grecque avait également disparu. Il ne pouvait intéresser personne pour la revente, car son clavier était en grec. Le sac du carreleur a été retrouvé par un passant dans une allée à quelques rues de l'église, mais pas l'ordinateur. Le père m'a alors demandé de changer les serrures de son appartement, et m'a parlé de sa volonté de faire changer toutes les serrures de l'église et de la salle. Il voulait également montrer par ce vol qu'il fallait réguler les horaires d'accès à la salle et supprimer les clés en circulation. Sauf erreur, il n'y a pas eu de dépôt de plainte pour ce vol.

2) Le second point très surprenant a été lorsque, peu avant Noël 2010, le père Nicolas a trouvé dans sa boîte aux lettres une lettre de menaces manuscrite. La lettre disait, si je me rappelle bien, qu'il fallait mettre un vrai sapin de Noël dans la salle sinon il y aurait des représailles. Le père avait mis la lettre sur son compte facebook et V., qui travaillait à Interpol, avait répondu en plaisantant qu'il lançait une enquête. Noël était le moment où il y avait beaucoup de critiques contre le père et cette lettre tombait à point nommé pour faire culpabiliser ceux qui ne suivaient pas tout ce qu'il disait. Les " contestataires " craignaient d'être assimilés au rédacteur de cette lettre.

3) Toujours sur le thème du père Nicolas victime des autres, il nous a surpris un soir où il est revenu en disant que, depuis un immeuble à proximité de l'église, un sniper lui avait tiré dessus et que le plomb lui avait frôlé le visage. Il a relaté cette histoire à plusieurs personnes.

4) Quand le père Nicolas voulait faire renouveler le comité et se présenter pour avoir la présidence, il craignait de ne pas avoir la majorité des 15 membres qui lui aurait donné la présidence. Il avait plusieurs fois évoqué avec moi la façon de contrôler ce vote. Le 20 février, des personnes ont voté le matin après la liturgie. Puis le père a conservé l'urne. D'autres personnes ont voté le soir. Au moment du dépouillement, le père Nicolas a dit qu'il y avait 3 bulletins de plus dans l'urne que le nombre de votants. Le père s'est alors demandé s'il devait utiliser ce prétexte pour faire annuler l'élection. Il a contrôlé qui venait d'être élu puis a décidé que l'évêque pouvait la valider.

Plus récemment, quand le père Nicolas a appelé la police pour me faire sortir, il y a 15 jours, les policiers ont demandé si je gênais l'office. Il a dû concéder que non. Quelques jours après, un disque de sons de cloches qui est dans le sanctuaire a été rayé et des œufs ont été jetés sur la façade. Les clés de l'église sont des clés sécurisées que l'on ne peut pas faire reproduire sans la " carte d'identité " de la clé. Tous les doubles en circulation sont connus. Personne, dans ceux qui ont grandi dans cette communauté, n'oserait envisager un seul instant de profaner le sanctuaire par un acte qui n'est pas liturgique. Même moi, je préfère accepter de ne pas communier plutôt que de montrer mon mécontentement dans l'église. Personne ne peut m'empêcher d'y entrer, mais ce n'est pas le lieu pour manifester autre chose que son désir de communion à Dieu.

Qui a commis tous ces sabotages dont nous n'avions jamais entendu parler en 60 ans ? Je n'en ai aucune idée, mis à part le sniper pour lequel je suis convaincu qu'il n'a jamais existé. Je constate juste qu'ils sont toujours intervenus à un moment où le père Nicolas à su les utiliser.

15 – Σαμποτάζ

Η συνεδρίαση του συμβουλίου την περασμένη Κυριακή είχε για θέμα «τα προβλήματα». Επρόκειτο κυρίως για έναν μακρύ μονόλογο για να μιλήσουν για μένα. Ο παπάς έβγαλε τότε ένα κείμενο που είχε προετοιμάσει και ζήτησε από όλους να το υπογράψουν. Ακολούθησαν τότε θυελλώδεις διαπληκτισμοί. Θίχτηκαν πολύ πιο σημαντικά προβλήματα, όπως η κατακράτηση της Δεσποινίδας Π. και άλλα προβλήματα που αναφέρθηκαν σε αυτό το ιστολόγιο. Τελικά, κανένας δεν υπέγραψε το έγγραφο που παρουσίασε ο παπάς. Μία νέα συνεδρίαση, παρουσία του σεβασμιότατου Εμμανουήλ έγινε χθες. Θα επανέλθουμε σ΄ ένα επόμενο μήνυμα.

Ένα άλλο σημείο που θίχτηκε ήταν η αλλαγή όλων των κλειδαριών για να είναι σίγουρος ο παπάς ότι δεν κυκλοφορούν άλλα κλειδιά και να αποφευχθούν οι «κακόβουλες» εσωτερικές πράξεις. Πάει ο καιρός όπου, όταν έφτασε, ήθελε να κρατούν βάρδια όλα τα διαθέσιμα άτομα για να μένει η εκκλησία ανοιχτή. Τώρα, ακόμη και αυτός που έρχεται να ανάψει τις λάμπες που καίνε μπροστά στις εικόνες θεωρείται δυνητικά ζημιογόνος. Ο παπα-Νικολάκης δικαιολογήθηκε προβάλλοντας πράξεις αγένειας που θα περιγράψω πιο κάτω.

Η δημιουργία ενός τεχνητού συμβάντος για να χρησιμοποιηθεί στη συνέχεια είναι ένα τερτίπι τόσο παλιό όσο ο κόσμος. Ο Νέρων το είχε χρησιμοποιήσει για να κατηγορήσει τους χριστιανούς. Ο Χίτλερ για να κατηγορήσει τους κομουνιστές. Έγινε τόσο συνηθισμένο που αυτός ο τρόπος χειραγώγησης δεν καταμετριέται πια. Ακόμη κι οι πολιτικοί τον χρησιμοποιούν μερικές φορές για να προωθήσουν το ένα ή το άλλο θέμα της προεκλογικής τους εκστρατείας. Κατά την διάρκεια των έργων, παραστάθηκα σε τέσσερα εκπληκτικά γεγονότα:

1) Όταν ο πλακατζής έφτιαχνε τους αρμούς στο δάπεδο του διαμερίσματος, ήπιε έναν καφέ γύρω στις 9 π.μ. Ήταν μόνος με τον παπά, γιατί κανένας δεν μπορούσε να περπατήσει στο δάπεδο. Στις 10:30 π.μ., όταν θέλησε να κάνει ένα διάλειμμα και να φάει το μήλο του, η τσάντα του, που ήταν μέσα στο χώρο του σχολείου, είχε κλαπεί. Ο υπολογιστής του σχολείου είχε επίσης εξαφανιστεί. Δεν μπορούσε να ενδιαφέρει κανέναν για πώληση, γιατί το πληκτρολόγιό του ήταν ελληνικό. Η τσάντα του πλακατζή βρέθηκε από έναν περαστικό σε μία αλέα μερικούς δρόμους πιο μακριά από την εκκλησία, αλλά όχι ο υπολογιστής. Ο παπάς μου ζήτησε τότε να αλλάξω τις κλειδαριές του διαμερίσματός του, και μου είπε ότι ήθελε να αλλάξει όλες τις κλειδαριές της εκκλησίας και της αίθουσας. Ήθελε επίσης να δείξει με αυτή την κλοπή ότι έπρεπε να ρυθμιστούν τα ωράρια πρόσβασης στην αίθουσα και να καταργήσει τα κλειδιά που κυκλοφορούσαν. Εκτός από παράλειψη, δεν κατατέθηκε μήνυση για αυτή την κλοπή.

2) Το δεύτερο πολύ εκπληκτικό σημείο ήταν όταν, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα του 2010, ο παπα-Νικολής βρήκε στο γραμματοκιβώτιό του ένα χειρόγραφο γράμμα με απειλές. Το γράμμα έλεγε, εάν θυμάμαι καλά, ότι έπρεπε να βάλουν ένα πραγματικό χριστουγεννιάτικο δέντρο στην αίθουσα διότι διαφορετικά θα υπήρχαν αντίποινα. Ο παπάς είχε δημοσιεύσει το γράμμα στο λογαριασμό του στο facebook και ο Β., που δούλευε στην Ιντερπολ, είχε απαντήσει αστειευόμενος ότι θα άρχιζε μία έρευνα. Τα Χριστούγεννα ήταν η στιγμή όπου υπήρχαν πολλές κριτικές κατά του παπά και αυτό το γράμμα ήταν ό,τι έπρεπε για να ενοχοποιήσει αυτούς που δεν ασπάζονταν αυτά που έλεγε. Οι «διαμαρτυρόμενοι» φοβόντουσαν ότι θα τους αφομοίωναν με τον συντάκτη αυτής της επιστολής.

3) Ακόμη επάνω στο θέμα του παπα-Νικολάκη θύμα των άλλων, μας εξέπληξε ένα βράδυ όταν ήρθε λέγοντας ότι, από μια πολυκατοικία κοντά στην εκκλησία, ένας ελεύθερος σκοπευτής τον είχε πυροβολήσει και ότι η σφαίρα είχε αγγίξει το πρόσωπό του. Διηγήθηκε αυτή την ιστορία σε πολλά άτομα.

4) Όταν ο παπα-Νικόλας ήθελε να ανανεώσει το συμβούλιο και να βάλει την υποψηφιότητά του για να πάρει την προεδρεία, φοβόταν ότι δεν θα είχε την πλειοψηφία των 15 μελών που θα του είχε δώσει την προεδρεία. Είχε αναφέρει πολλές φορές με μένα τον τρόπο ελέγχου αυτής της ψηφοφορίας. Στις 20 Φεβρουαρίου, ψήφισαν το πρωί μετά την λειτουργία. Μετά ο παπάς κράτησε την κάλπη. Κι άλλοι ψήφισαν το βράδυ. Κατά την καταμέτρηση, ο παπα-Νικόλας είπε ότι είχε 3 ψηφοδέλτια παραπάνω στην κάλπη από τον αριθμό των ψηφοφόρων. Ο παπάς αναρωτήθηκε τότε εάν έπρεπε να χρησιμοποιήσει αυτό το πρόσχημα για να ακυρώσει τις εκλογές. Έλεγξε ότι είχε εκλεχθεί και μετά αποφάσισε ότι ο δεσπότης μπορούσε να επικυρώσει τις εκλογές.

Πιο πρόσφατα, όταν ο παπα-Νικολής κάλεσε την αστυνομία για να με πετάξει έξω, πριν 15 ημέρες, οι αστυνομικοί ρώτησαν εάν ενοχλούσα την λειτουργία. Αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι όχι. Μερικές ημέρες μετά, ένας δίσκος με ήχους από καμπάνες που βρίσκεται στο ιερό χαράχθηκε και πέταξαν αβγά στην πρόσοψη. Τα κλειδιά της εκκλησίας είναι ασφαλείας που δεν μπορούν να αντιγραφούν χωρίς την «ταυτότητα» του κλειδιού. Όλα τα αντίγραφα που κυκλοφορούν είναι σεσημασμένα. Κανένας, από αυτούς που μεγάλωσαν μέσα στην κοινότητα, δεν θα τολμούσε μία στιγμή να σκεφτεί να βεβηλώσει το ιερό με μία πράξη μη λειτουργική. Ακόμη κι εγώ, προτιμώ να δεχτώ να μην κοινωνήσω παρά να δείξω την δυσφορία μου μέσα στην εκκλησία. Κανένας δεν μπορεί να με εμποδίσει να εισέλθω, αλλά δεν είναι ο χώρος για να εκδηλωθεί άλλο πράγμα εκτός από την επιθυμία επικοινωνίας με τον Θεό.

Ποιος έκανε όλα αυτά τα σαμποτάζ για τα οποία δεν ακούσαμε ποτέ εδώ και 60 χρόνια; Δεν ξέρω τίποτα, εκτός από τον ελεύθερο σκοπευτή για τον οποίο είμαι σίγουρος ότι δεν υπήρξε ποτέ. Διαπιστώνω απλά ότι συνέβησαν πάντοτε κάποια στιγμή που ο παπα-Νικολάκης μπόρεσε να τα χρησιμοποιήσει.

Απόδοση στα ελληνικά: Έλενα Χ.

14- Protéger les enfants

Avant toute chose, je tiens à rectifier une erreur dans mon précédent message. L'information qui disait que l'évêque serait là était erronée. L'évêque vient dimanche prochain pour la fête de la paroisse du père Antoine Callot. Nous reparlerons plus en détail de la réunion d'hier dans le prochain message.

Un lecteur catholique de ce blog, en réaction à l'un des aspects du dernier message, m'a envoyé un lien pour me dire quelle est la position de l’Église Catholique sur le prix des sacrements. C'est très bien expliqué. On peut y lire : Faut-il payer pour baptiser son enfant ? Le coût d'un baptême d'un petit enfant est gratuit, comme tous les actes religieux. Faire payer est interdit, c'est un péché de simonie. Mais à l'occasion de cette cérémonie, c'est l'habitude de faire une offrande à la paroisse qui a fait la cérémonie. Le montant de cette offrande dépend des moyens de chacun, mais se situe généralement entre 40 et 100€. Rien n'est imposé, mais il faut aider les paroisses pour qu'elles puissent vivre et régler les frais. Le coût d'un baptême ce n'est pas le coût du sacrement qui est gratuit, mais le coût des frais de secrétariat, d'éclairage et de chauffage qu'entraîne la cérémonie. L'offrande est faite à la paroisse et non au prêtre.

Je dirais que c'est exactement la position de l’Église Orthodoxe. Ce qui est plus surprenant, c'est que ce ne soit pas celle de monseigneur Emmanuel. Lorsque j'ai fait baptiser mon fils ainé, je n'avais pas d'argent et je n'ai rien donné à l'église. Pour le cadet, la situation n'était pas la même et j'ai donné 1000 euros. Personne dans le comité ou dans le clergé ne m'avait fait de remarques quand je n'ai rien donné ; il n'y a eu qu'un humble " merci " quand j'ai donné. Et c'est ça qui est normal car peu importe ce que je donne ou non : le baptême est le même pour tous. Donner à une église n'est pas un problème. Le problème est qu'une paroisse fixe une grille tarifaire pour dispenser les sacrements.

Je connais le mode de vie des moines et des moniales pour l'avoir partagé. Bien qu'ayant choisi de suivre une autre voie, j'ai le plus grand respect pour ce qu'ils font et je suis sûr que leurs prières portent une grande part des péchés du monde. Le soir de la visite du Patriarche Œcuménique à Lyon, il y a trois ans, j'ai su que des sœurs qui venaient de Minsk, en Biélorussie, étaient à Lyon et ne savaient pas où loger. Je les ai hébergées. Nous avions une amie commune qui nous avait mis en relation. Nous le sommes restés depuis.

Lorsque le père Nicolas a fait ces dessins, je ne savais quoi en penser, tellement l'impression de malaise était palpable. Aussi Caroline a eu l'idée de les soumettre à un père spirituel. Il ne s'agissait pas d'en faire une expertise médicale, mais bien d'avoir l'avis d'un spirituel. Caroline a naturellement pensé au père Andréï, père spirituel du monastère Sainte Élisabeth, à Minsk. Le père Andréï jouit d'une réputation de sainteté, son monastère comporte plus de 100 moniales qui travaillent pour beaucoup dans le plus grand hôpital psychiatrique d’Europe qui jouxte le monastère. Le père Andréï est aumônier dans cet hôpital psychiatrique.

Pour ne pas influencer ce Père, nous lui avons fait parvenir les originaux des dessins par S., notre amie commune. S. n'a pas ouvert l'enveloppe et ne savait rien de celui qui les avait dessinés. S. est fille spirituelle du père Andréï et va le voir régulièrement. En février 2010, lors de l'une de ses visites, elle a expliqué notre demande au Père et lui a demandé quel conseil il pouvait nous donner. Le Père Andréï a ouvert l'enveloppe et est resté préoccupé. Il a dit : Ça relève de la psychiatrie. Puis il est resté silencieux avant d'ajouter : Maintenant, ce qui compte, c'est de protéger les enfants. Et enfin il a ajouté que nous ne devions pas hésiter à le contacter si nous avions besoin. Je n'ai plus emmené mes enfants à l'église grecque depuis ce jour. S. ne parle pas le russe. Elle est donc toujours accompagnée d'une traductrice qui parle couramment le français quand elle voit le père Andréï.

Lorsque j'avais écrit à monseigneur Emmanuel pour lui parler des problèmes de la paroisse de Lyon, je commençais ma lettre par la présentation de ces dessins. La Métropole les a occultés dans l'Enquête évoquée dans le message 5, estimant qu'ils n'étaient pas liés à une faute quelconque. Pourtant, quelques temps après, quelqu'un a téléphoné à Minsk. Il a eu au téléphone la sœur qui avait servi de traductrice. Celle-ci a eu peur en voyant qu'on lui posait des questions sur sa traduction et a nié les propos du père Andréï. Elle s'en est ouverte à S. lors d'une visite ultérieure et S., offusquée que les propos de son père spirituel soient niés, me l'a rapporté. J'ai donc invité monseigneur Emmanuel à chercher une confirmation directement auprès du père spirituel, et non pas auprès de la traductrice. Il ne l'a jamais fait.

De mon côté, j'ai récemment écrit au monastère pour demander si la sœur pouvait me confirmer la teneur des propos du père Andréï et, dans la négative, si j'avais la bénédiction pour téléphoner au père Andréï directement avec ma propre traductrice, comme le père Andréï me l'avait proposé. La sœur m'a répondu que le seul point qu'elle ne pouvait pas confirmer était que le Père avait dit qu'on pouvait lui téléphoner et qu'il était préférable de lui écrire si nous avions besoin. Je reproduis ici l'échange écrit que nous avons eu avec cette sœur. S'il le faut, je passerai mes prochaines vacances à Minsk pour voir le père Andréï sans intermédiaire. Pour l'instant, j'en reste à ce qui m'a été rapporté : Ça relève de la psychiatrie, puis, après un silence : Maintenant, ce qui compte, c'est de protéger les enfants.

Je rappelle que nous sommes dans une association cultuelle et que la tradition cultuelle grecque orthodoxe que nous visons par nos statuts prévoit de suivre les conseils des Pères. Que le père Andréï est l'équivalent du père Païssios ou du père Porphyrios. Que sa phrase a trouvé tout son sens quand le père Nicolas a chassé Caroline devant les enfants de l'école grecque, faisant peu de cas de leurs pleurs. Et qu'il n'avait pas davantage de considération devant les 150 enfants venus pour la semaine de l'unité quand c'est moi qu'il a mis dehors avec violence.

Saint Paul recommande d'être obéissant, comme le Christ a été obéissant au Père jusqu'à la mort. L'obéissance est la vertu principale qui sert à organiser la vie et les règles à l'intérieur d'un monastère. Elle est reprise au sein de la hiérarchie ecclésiastique comme base dans les relations. Mais le Christ n'est pas obéissant parce qu'il est soumis au Père. S'il était soumis, il ne serait pas Dieu. Il est obéissant parce qu'il aime le Père. L'obéissance chrétienne est une manifestation de l'amour qui cherche toujours le bien de celui qu'on aime par-delà sa propre volonté. Monseigneur, quand je vois que vous suscitez la peur même chez une sœur à plusieurs milliers de kilomètres, que cette peur vous masque la vérité, que cette vérité ne vous intéresse pas car vous n'allez pas au-delà des apparences qui vous suffisent, alors je ne peux m'empêcher de penser que vous ne serez à la ressemblance du Christ que le jour où c'est l'amour que vous susciterez chez vos interlocuteurs au lieu de la peur, suivant ce que nous enseigne saint Jean quand il dit que Dieu est amour et que l'amour chasse la crainte (1Jn 4, 18).

14 – Προστατέψτε τα παιδιά

Πρώτα απ΄ όλα, θα ήθελα να διορθώσω ένα παρόραμα στο προηγούμενο μήνυμά μου. Η πληροφορία που έλεγε ότι ο δεσπότης θα ήταν εδώ ήταν εσφαλμένη. Ο δεσπότης έρχεται την επόμενη Κυριακή για την γιορτή της ενορίας του πάτερ Antoine Callot. Θα ξαναμιλήσουμε λεπτομερώς για την χθεσινή συνεδρίαση στο επόμενο μήνυμα.

Ένας καθολικός αναγνώστης αυτού του ιστολογίου, αντιδρώντας σε ένα σημείο του τελευταίου μηνύματος, μου έστειλε ένα σύνδεσμο για να μου πει ποια είναι η στάση της Καθολικής Εκκλησίας όσον αφορά την τιμή των μυστηρίων. Εξηγείται πολύ καλά. Μπορούμε να διαβάσουμε εκεί: Πρέπει να πληρώσουμε για να βαφτίσουμε το παιδί μας; Το κόστος βάπτισης ενός βρέφους είναι δωρεάν, όπως και όλες οι ιεροτελεστίες. Η πληρωμή απαγορεύεται, αποτελεί αμαρτία σιμωνίας. Αλλά επ΄ ευκαιρία αυτής της τελετής, συνηθίζεται να κάνουμε μια προσφορά στην ενορία που έκανε την τελετή. Το ποσό αυτής της προσφοράς εξαρτάται από τα μέσα του καθένα, αλλά είναι γενικά μεταξύ 40 και 100 €. Τίποτα δεν επιβάλεται, αλλά πρέπει να βοηθήσουμε τις ενορίες για να μπορέσουν να επιβιώσουν και να πληρώσουν τα έξοδα. Το κόστος μιας βάπτισης δεν είναι το κόστος του μυστηρίου που είναι δωρεάν, αλλά το κόστος των εξόδων γραμματείας, φωτισμού, θέρμανσης που συνεπάγεται η τελετή. Η προσφορά γίνεται στην ενορία και όχι στον ιερέα.

Θα έλεγα ότι είναι ακριβώς η στάση της Ορθόδοξης εκκλησίας. Αυτό που είναι εκπληκτικό, είναι ότι δεν είναι αυτή του σεβασμιότατου Εμμανουήλ. Όταν βάφτισα τον πρωτότοκο γιο μου, δεν είχα λεφτά και δεν έδωσα τίποτα στην εκκλησία. Για τον δεύτερο, η κατάσταση δεν ήταν η ίδια και έδωσα 1.000 ευρώ. Κανένας από το συμβούλιο ή από τον κλήρο δεν μου έκανε παρατηρήσεις όταν δεν έδωσα τίποτα˙ μου είπαν ένα ταπεινό «ευχαριστώ» όταν έδωσα. Κι αυτό είναι φυσικό γιατί δεν έχει σημασία αυτό που δίνω ή όχι: η βάπτιση είναι η ίδια για όλους. Το να δώσουμε σε μια εκκλησία δεν αποτελεί πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι όταν μια ενορία καθορίζει μια ταρίφα για να τελέσει τα μυστήρια.

Γνωρίζω τον τρόπο ζωής των μοναχών και των καλογριών αφού τον μοιράστηκα μαζί τους. Αν και διάλεξα να ακολουθήσω άλλο δρόμο, διατηρώ τον μεγαλύτερο σεβασμό γι΄ αυτό που κάνουν και είμαι σίγουρος ότι οι προσευχές τους κουβαλούν ένα μεγάλο μέρος των αμαρτιών του κόσμου. Το βράδυ της επίσκεψης του Οικουμενικού Πατριάρχη στη Λυών, πριν τρία χρόνια, έμαθα ότι οι μοναχές που έρχονταν από το Μινσκ, στην Λευκορωσία, βρίσκονταν στη Λυών και δεν ήξεραν που να μείνουν. Τις φιλοξένησα. Είχαμε μία κοινή φίλη που μας έφερε σε επαφή μαζί τους. Παραμείναμε φίλοι από τότε.

Όταν ο παπα-Νικολάκης έκανε αυτά τα σκίτσα, δεν ήξερα τι να σκεφτώ, τόσο η εντύπωση αμηχανίας ήταν απτή. Έτσι η ΚαρολίνΑ είχε την ιδέα να τα δείξει σε έναν πνευματικό πατέρα. Δεν επρόκειτο να γίνει μία ιατρική γνωμάτευση, αλλά απλά να πάρει την γνώμη ενός πνευματικού. Η ΚαρολίνΑ σκέφτηκε φυσικά τον Πάτερ Αντρέι, πνευματικό του μοναστηριού Αγία Ελισάβετ στο Μίνσκ. Ο Πάτερ Αντρέι χαίρει μίας υπόληψης αγιότητας, η μονή του έχει πάνω από 100 μοναχές που εργάζονται πολύ στο μεγαλύτερο ψυχιατρείο της Ευρώπης που βρίσκεται δίπλα στη μονή. Ο Πάτερ Αντρέι είναι ο ιερέας αυτού του ψυχιατρείου.

Για να μην επηρεάσουμε τον Πάτερ, του στείλαμε τα πρωτότυπα σκίτσα μέσω της Σ., της κοινής μας φίλης. Η Σ. Δεν άνοιξε τον φάκελο και δεν ήξερε τίποτε γι΄ αυτόν που τα σχεδίασε. Η Σ. είναι πνευματική θυγατέρα του Πάτερ Αντρέι και πηγαίνει να τον δει συχνά. Τον Φεβρουάριο του 2010, σε μία από τις επισκέψεις της, εξήγησε τι ζητούσαμε στον Πάτερ και τον ρώτησε τι συμβουλή μπορούσε να μας δώσει. Ο Πάτερ Αντρέι άνοιξε τον φάκελο και παρέμεινε προβληματισμένος. Είπε: Είναι θέμα ψυχιατρικής. Μετά παρέμεινε σιωπηλός πριν προσθέσει: Τώρα, αυτό που μετράει, είναι να προστατευτούν τα παιδιά. Και στο τέλος πρόσθεσε ότι δεν έπρεπε να διστάσουμε να επικοινωνήσουμε μαζί του εάν χρειαζόταν. Δεν ξαναπήρα τα παιδιά μου στην ελληνική εκκλησία από εκείνη την ημέρα. Η Σ. δεν μιλά ρώσικα. Συνοδεύεται λοιπόν πάντοτε από μία διερμηνέα που μιλά ευχερώς γαλλικά όταν βλέπει τον Πάτερ Αντρέι.

Όταν είχα γράψει στον σεβασμιότατο Εμμανουήλ για να του μιλήσω για τα προβλήματα της ενορίας της Λυών, ξεκινούσα την επιστολή μου με την παρουσίαση αυτών των σκίτσων. Η Μητρόπολη τα απέκρυψε κατά την Έρευνα που αναφέρθηκε στο μήνυμα 5, θεωρώντας ότι δεν είχαν καμία σχέση με οποιοδήποτε σφάλμα. Ωστόσο, λίγο καιρό μετά, κάποιος τηλεφώνησε στο Μινσκ. Απάντησε στο τηλέφωνο η μοναχή που είχε κάνει την διερμηνέα. Αυτή φοβήθηκε όταν είδε ότι της έκαναν ερωτήσεις για την μετάφρασή της και αρνήθηκε αυτά που είπε ο Πάτερ Αντρέι. Το διηγήθηκε στην Σ. σε μία επόμενη επίσκεψή της και η Σ., δυσαρεστημένη που τα λόγια του πνευματικού της πατέρα διαψεύσθηκαν, μου το επανέλαβε. Πρότεινα λοιπόν στον σεβασμιότατο Εμμανουήλ να ζητήσει μία επιβεβαίωση απευθείας από τον πνευματικό, και όχι από την διερμηνέα. Δεν το έκανε ποτέ.

Όσον με αφορά, έγραψα πρόσφατα στη μονή για να ρωτήσω εάν η μοναχή μπορούσε να με επιβεβαιώσει για το περιεχόμενο των λόγων του Πάτερ Αντρέι και, σε περίπτωση άρνησης, εάν είχα την ευλογία για να τηλεφωνήσω απευθείας στον Πάτερ Αντρέι με δική μου διερμηνέα, όπως μου το είχε προτείνει ο Πάτερ Αντρέι. Η μοναχή μου απάντησε ότι το μόνο πράγμα που δεν μπορούσε να επιβεβαιώσει ήταν ότι ο Πάτερ είχε πει ότι μπορούσαμε να του τηλεφωνήσουμε και ότι ήταν προτιμότερο να του γράψουμε εάν είχαμε ανάγκη. Παρουσιάζω εδώ την συνδιάλεξη που είχαμε με αυτή την μοναχή. Εάν χρειαστεί, θα περάσω τις επόμενες διακοπές μου στο Μινσκ για να συναντήσω τον Πάτερ Αντρέι χωρίς μεσάζοντα. Για την ώρα, παραμένω σε αυτό που μου επανέλαβαν: Είναι θέμα ψυχιατρικής, και μετά, μετά από μία σιωπή: Τώρα, αυτό που μετράει, είναι να προστατευτούν τα παιδιά.

Υπενθυμίζω ότι είμαστε σε έναν θρησκευτικό σύλλογο και ότι η ελληνική θρησκευτική παράδοση που στοχεύουμε με το καταστατικό μας προβλέπει να ακολουθούμε τις συμβουλές των Πατέρων. Και ότι ο Πάτερ Αντρέι είναι το αντίστοιχο του Γέρου Παΐσιου ή του Γέρου Πορφύριου. Και ότι η φράση του έλαβε όλη τη σημασία της όταν ο παπα-Νικολής έδιωξε την ΚαρολίνΑ μπροστά στα παιδιά του ελληνικού σχολείου, μην δίνοντας σημασία στα κλάματά τους. Και ότι δεν είχε περισσότερη εκτίμηση μπροστά στα 150 παιδιά που ήρθαν την εβδομάδα της ενότητας όταν με πέταξε έξω εμένα βίαια.

Ο Άγιος Παύλος συνιστά να είμαστε υπάκουοι, όπως ο Ιησούς ήταν υπάκουος στον Πατέρα μέχρι το θάνατο. Η υπακοή είναι η κύρια αρετή που χρησιμεύει στην οργάνωση του βίου και των κανόνων μέσα σε ένα μοναστήρι. Υιοθετείται από την εκκλησιαστική ιεραρχία ως βάση των σχέσεων. Αλλά ο Ιησούς δεν είναι υπάκουος επειδή είναι υποταγμένος στον Πατέρα. Εάν ήταν υποταγμένος δεν θα ήταν Θεός. Είναι υπάκουος γιατί αγαπά τον Πατέρα. Η χριστιανική υπακοή είναι μία εκδήλωση της αγάπης που αναζητά πάντοτε το καλό αυτού που αγαπάμε πέρα από την δική μας βούληση. Σεβασμιότατε, όταν βλέπω ότι προκαλείτε φόβο ακόμη και σε μία μοναχή πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, και ότι αυτός ο φόβος σας κρύβει την αλήθεια, και ότι αυτή η αλήθεια δεν σας ενδιαφέρει γιατί δεν ξεπερνάτε τα φαινόμενα που σας αρκούν, τότε δεν μπορώ να μην πιστέψω ότι θα είστε η ομοιότητα του Ιησού μόνον την ημέρα που θα προκαλέσετε αγάπη στους συνομιλητές σας και όχι φόβο, σύμφωνα με αυτό που μας διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης όταν λέει ότι ο Θεός είναι αγάπη και ότι η αγάπη διώχνει τον φόβο (Α Ιωάν.  4, 18).

Απόδοση στα ελληνικά: Έλενα Χ.

13- Statuts

La première réunion du comité de la paroisse depuis presque un an aura lieu dimanche. Malgré toutes les décisions qui ont été présentées comme prises à l'unanimité du comité ces derniers mois, cette première réunion qui convoque valablement tous les membres du conseil fera date. Elle semble si exceptionnelle que monseigneur Emmanuel nous fera même l'honneur de sa visite pour y assister. Elle aura pour thème " les problèmes ". Reste à savoir si les problèmes visés concernent les problèmes de fond, ou ceux qui découlent de la liberté d'expression sur internet. Si ce sont les problèmes de fond qui intéressent l'évêque, peut-être aura-t-il la bonne idée de rappeler la police, comme dimanche dernier. De cette façon, il pourra demander aux policiers s'il est vrai qu'ils ont dit à certains membres de la communauté : Ça nous étonnait tellement qu'un père nous appelle pour chasser quelqu'un qu'on a regardé le dossier de ce père avant de venir. Ça nous étonnerait qu'il reste longtemps ici, celui-là ! Peut-être diront-ils alors : Ça nous étonnait tellement qu'un évêque nous appelle, qu'on a regardé son dossier avant de venir...

Je salue le Conseil Mondial des Églises (World Council of Churches), à Genève, qui m'a fait l'honneur de visiter mon blog, même si la durée de leur connexion laisse supposer qu'il ne s'agissait que de courtoisie et non d'examen des documents présentés. Je rassure mes internautes anonymes : mis à part quelques institutionnels, les statistiques ne donnent qu'une vague indication de lieu des différentes connexions. Les statistiques fonctionnent un peu comme l'annuaire inversé, quand on essaie de savoir quel est le numéro qui vient de nous appeler, la plupart du temps on ne trouve pas.

Lorsque j'ai vu le dernier bulletin de l'Annonce Orthodoxe de la communauté, avec une cotisation à 50 euros pour être membre, j'ai aussitôt réalisé que le plan de modification des statuts avait franchi une étape importante. Seulement, pour modifier des statuts, il ne suffit pas d'exclure presque tout le monde du droit de vote, comme nous l'avons vu dans le message 12 ; il faut aussi respecter certaines règles de droit administratif. Je suis donc allé à la Préfecture pour demander une copie de nos statuts. N'importe qui peut le faire. Il suffit d'entrer par la rue de Bonnel, d'aller à l'accueil, de laisser sa carte d'identité contre un badge visiteur et de se rendre au bureau 401. Là, vous pouvez demander n'importe quelle version de n'importe quels statuts d'associations.

Lors de la dernière assemblée générale, présidée par monseigneur Emmanuel, celui-ci avait demandé un vote pour modifier les statuts. L'assemblée générale avait refusé de voter car la question n'était pas à l'ordre du jour, et les modifications souhaitées n'étaient pas connues. L'assemblée a par contre validé de simplement changer les noms des responsables religieux mentionnés dans les statuts. Je n'étais donc pas étonné de voir que deux versions des statuts de la communauté hellénique de Lyon étaient enregistrées.

Vous trouverez ici la version originelle de nos statuts, et ici la version signée du 26 février 2011, soit 6 jours après que l'Assemblée Générale eut refusé de modifier les statuts. Vous pourrez constater que deux points ont été changés discrètement :

- dans l'alinéa 3 du point f de l'article 3, le président signataire des nouveaux statuts prévoit d'octroyer au clergé, c'est-à-dire à lui-même, des gratifications en plus des seuls traitements auxquels il pouvait jusque-là prétendre ;

- l'un des axiomes de la chimie est de considérer que, dans la nature, rien ne se perd, rien ne se crée, tout se transforme (Lavoisier, repris du Grec Anaxagore). Dans le même alinéa 3, l'argent qui servait aux traitements des employés ne sert plus que si besoin à leur salaire.

De cette façon, l'argent qui servait à payer les traitements honoraires du clergé et employés de l'association sert maintenant à payer les gratifications et traitements du clergé et, si besoin, du ou des employés de l'association.

- le 1er § de l'article 14 a également été transformé pour que l'assemblée générale, qui se réunissait pour voter les modifications des statuts, ne se réunisse plus que pour proposer des modifications qui seront validées par l'évêque.

Mais, me direz-vous, en quoi est-ce que ça peut nous gêner que l'évêque change les statuts ?

Je répondrai qu'il est impossible de dire si c'est gênant ou pas tant que l'on ne connaît pas les modifications proposées. Il y a certainement des modifications qui seraient bonnes. Mais déjà, avant de se pencher sur le fond, il faut que la forme de ce que nous faisons soit conforme à la législation française. Sinon quelle image donnons-nous ? Des modifications arbitraires rendent nulles toutes décisions qui pourraient en découler, tout comme fixer une cotisation sans respecter les règles prévues rend nul l'exclusion souhaitée des membres.

En second lieu, c'est humiliant pour les familles qui ont tout construit, durant soixante ans, sans que l'évêque ne mette jamais un sou, d'accepter d'être exclus du fonctionnement de l'association et d'en perdre la gestion. D'autant que les statuts actuels laissent un rôle central au pouvoir canonique de l'évêque.

Ensuite, ce qui me gêne, c'est le fait d'avoir mis une grille tarifaire sur les sacrements. C'est une hérésie condamnée par l’Église, comme nous l'avons vu dans un article précédent, et nous ne pouvons pas prétendre faire partie de cette Église en reproduisant les hérésies qu'elle a condamnées. Quel rapport avec les statuts modifiés ? Si on facture 200 euros un baptême, cet argent va dans les caisses de l'association. Mais si le clergé a droit à des gratifications, alors le président, qui est aussi actuellement le clergé, peut décider quelle part il laisse dans les caisses de l'association et quelle part il garde pour lui-même.

Bien évidemment, il ne peut pas tout prendre, parce que l'évêque demande 5% de tous les revenus de la paroisse. C'est compréhensible si l'on considère la mission qui est celle de l'évêque. Ça l'est moins si celui-ci autorise de vendre les sacrements pour augmenter la part qui lui revient.

13 – Καταστατικό

Η πρώτη συνεδρίαση του συμβουλίου της ενορίας εδώ και ένα σχεδόν χρόνο θα γίνει την Κυριακή. Παρόλες τις αποφάσεις που παρουσιάσθηκαν σαν να λήφθηκαν με την ομοφωνία του συμβουλίου, αυτή η πρώτη συνεδρίαση που καλεί νόμιμα όλα τα μέλη του συμβουλίου θα παραμείνει στα χρονικά. Φαίνεται τόσο ασυνήθιστη που ο σεβασμιότατος Εμμανουήλ θα μας κάνει μάλιστα την τιμή να μας επισκεφθεί για να παραστεί σ΄ αυτήν. Το θέμα της θα είναι «τα προβλήματα». Αυτό που πρέπει να μάθουμε είναι εάν τα προβλήματα που στοχεύουνε αφορούν τα βασικά προβλήματα ή αυτά που εκρέουν από την ελευθερία έκφρασης στο Ιντερνετ. Εάν τα βασικά προβλήματα ενδιαφέρουν τον δεσπότη, ίσως θα έχει την καλή ιδέα να ξανακαλέσει την αστυνομία, όπως την περασμένη Κυριακή. Μ΄ αυτό τον τρόπο, θα μπορέσει να ρωτήσει στους αστυνομικούς εάν αληθεύει ότι είπαν σε ορισμένα μέλη της κοινότητας: Μας εξέπληξε τόσο που ένας παπάς μας καλεί για να διώξουμε κάποιον ώστε κοιτάξαμε τον φάκελο αυτού του παπά πριν έρθουμε. Θα μας εξέπληττε εάν έμενε πολύ καιρό εδώ, ετούτος! Ίσως πουν τότε: Μας εξέπληξε τόσο που ένας δεσπότης μας καλεί, ώστε κοιτάξαμε τον φάκελό του πριν έρθουμε…

Υποκλίνομαι εμπρός στο Παγκόσμιο συμβούλιο εκκλησιών (World Council of Churches), στη Γενεύη, που με τίμησε με την επίσκεψή του στο ιστολόγιό μου, ακόμη και αν η διάρκεια της σύνδεσής τους αφήνει να υποθέσουμε ότι επρόκειτο μόνον για αβροφροσύνη και όχι για εξέταση των εγγράφων που παρουσιάζονται. Καθησυχάζω τους ανώνυμους επισκέπτες μου: εκτός από μερικούς θεσμικούς επισκέπτες, οι στατιστικές δίνουν μία αόριστη ένδειξη του τόπου των διαφόρων συνδέσεων. Οι στατιστικές λειτουργούν λιγάκι όπως ο αντίστροφος κατάλογος, όταν προσπαθούμε να μάθουμε ποιος αριθμός τηλεφώνου μας κάλεσε, τις περισσότερες φορές δεν τον βρίσκουμε.

Όταν είδα το τελευταίο τεύχος του περιοδικού Annonce Orthodoxe της κοινότητας, με μία συνδρομή 50 ευρώ για να γίνει κάποιος μέλος, συνειδητοποίησα αμέσως ότι το σχέδιο μετατροπής του καταστατικού είχε κάνει ένα σημαντικό βήμα. Μόνον που, για την αλλαγή του καταστατικού, δεν αρκεί να αποκλείσουμε σχεδόν όλους από το δικαίωμα ψήφου, όπως είδαμε στο μήνυμα 12˙ πρέπει επίσης να τηρήσουμε ορισμένους κανόνες διοικητικού δικαίου. Πήγα λοιπόν στη Νομαρχία για να ζητήσω ένα αντίγραφο του καταστατικού μας. Μπορεί να το κάνει οποιοσδήποτε. Αρκεί να μπει από την είσοδο της οδού de Bonnel,  να πάει στην υποδοχή, να αφήσει μία ταυτότητα εγγύηση για μια κάρτα επισκέπτη και να πάει στο γραφείο 401. Εκεί, μπορείτε να ζητήσετε οποιαδήποτε εκδοχή οποιουδήποτε καταστατικού συλλόγου.

Κατά την τελευταία γενική συνέλευση, προεδρευομένη από τον σεβασμιότατο Εμμανουήλ, αυτός είχε ζητήσει να ψηφιστεί η αλλαγή του καταστατικού. Η γενική συνέλευση αρνήθηκε να ψηφίσει γιατί το ζήτημα δεν ήταν γραμμένο στην ημερήσια διάταξη, και οι επιθυμητές τροποποιήσεις δεν είχαν κοινοποιηθεί. Η συνέλευση επικύρωσε όμως απλά την αλλαγή των ονομάτων των θρησκευτικών υπευθύνων που αναφέρονται στο καταστατικό. Δεν ήμουν καθόλου έκπληκτος λοιπόν να δω ότι καταχωρήθηκαν δύο εκδοχές του καταστατικού της ελληνικής κοινότητας της Λυών.

Θα δείτε εδώ την αρχική εκδοχή του καταστατικού μας, και εδώ την εκδοχή που υπογράφηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2011, δηλαδή 6 ημέρες μετά αφού η Γενική συνέλευση αρνήθηκε να τροποποιήσει το καταστατικό. Μπορείτε να διαπιστώσετε ότι δύο σημεία τροποποιήθηκαν διακριτικά:

– στην παράγραφο 3 του σημείου f του άρθρου 3, ο πρόεδρος που υπογράφει το νέο καταστατικό προβλέπει να παραχωρηθούν στον κλήρο, δηλαδή σ΄ αυτόν τον ίδιο, δωρεές επιπλέον από τις αμοιβές τις οποίες μπορούσε να διεκδικήσει μέχρι τώρα˙

– ένα από τα αξιώματα της χημείας είναι να θεωρεί ότι, στη φύση, τίποτε δεν χάνεται, τίποτε δεν δημιουργείται, τα πάντα μεταμορφώνονται (Λαβουαζιέ, από το «εξουδενός ουδέν έστιν αυτομάτως γενέσθαι» του Αναξαγόρα). Στην ίδια παράγραφο 3, τα χρήματα που χρησίμευαν για τις αμοιβές των εργαζομένων χρησιμεύουν πια μόνον εν ανάγκη για το μισθό τους.

Με αυτό τον τρόπο, τα χρήματα που χρησίμευαν για την πληρωμή των αμοιβών του κλήρου και των εργαζομένων για τον σύλλογο χρησιμεύουν τώρα για την πληρωμή των δωρεών και αμοιβών του κλήρου και, εν ανάγκη, του ή των εργαζομένων του συλλόγου.

– η πρώτη παράγραφος του άρθρου 14 μετατράπηκε επίσης ώστε η γενική συνέλευση, που συνεδρίαζε για να ψηφίσει τις τροποποιήσεις του καταστατικού, συνεδριάζει πλέον μόνον για να προτείνει τις τροποποιήσεις που θα εγκρίνονται από τον δεσπότη.

Ναι αλλά, θα μου πείτε, γιατί σας ενοχλεί να αλλάξει το καταστατικό ο δεσπότης;

Θα απαντήσω ότι είναι αδύνατον να πω εάν είναι ενοχλητικό ή όχι όσο δεν γνωρίζουμε τις προτεινόμενες τροποποιήσεις. Σίγουρα ορισμένες τροποποιήσεις θα μπορεί να είναι σωστές. Αλλά ήδη, πριν εμβαθύνουμε την ουσία, πρέπει ο τύπος αυτού που κάνουμε να είναι σύμφωνος με την γαλλική νομοθεσία. Διαφορετικά, τι εικόνα παρουσιάζουμε; Οι αυθαίρετες αλλαγές καθιστούν άκυρες όλες τις αποφάσεις που μπορεί να εκρέουν, όπως ο καθορισμός συνδρομής χωρίς να τηρηθούν οι προβλεπόμενοι κανόνες καθιστά άκυρο τον επιθυμητό αποκλεισμό των μελών.

Δεύτερον, είναι ταπεινωτικό για τις οικογένειες, που οικοδόμησαν τα πάντα, εδώ και εξήντα χρόνια, χωρίς να βάλει μια δεκάρα ο δεσπότης, να δεχτούν να αποκλεισθούν από την λειτουργία του συλλόγου και να χάσουν την διαχείριση. Ακόμη περισσότερο αφού το σημερινό καταστατικό αφήνει έναν κεντρικό ρόλο στην κανονική εξουσία του δεσπότη.

Στη συνέχεια, αυτό που με ενοχλεί, είναι το γεγονός ότι καθορίσθηκε μία ταρίφα για τα μυστήρια. Πρόκειται για αίρεση που καταδίκασε η Εκκλησία, όπως είδαμε σε ένα προηγούμενο μήνυμα, και δεν μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι είμαστε μέλη αυτής της Εκκλησίας επαναλαμβάνοντας τις αιρέσεις που αυτή καταδίκασε. Ποια σχέση με το τροποποιημένο καταστατικό; Εάν τιμολογούμε 200 ευρώ μια βάφτιση, αυτά τα χρήματα πηγαίνουν στο ταμείο του συλλόγου. Αλλά εάν ο κλήρος έχει δικαίωμα σε δωρεές, τότε ο πρόεδρος, που είναι στην παρούσα φάση ο κλήρος, μπορεί να αποφασίσει πόσο μερτικό αφήνει στο ταμείο του συλλόγου και πόσο κρατάει για τον εαυτό του.

Βεβαίως, δεν μπορεί να πάρει τα πάντα, γιατί ο δεσπότης ζητά 5 % από όλα τα έσοδα της ενορίας. Είναι κατανοητό εάν θεωρήσουμε την αποστολή που έχει ο δεσπότης. Είναι λιγότερο κατανοητό εάν αυτός επιτρέπει την πώληση των μυστηρίων για να αυξηθεί το μερτικό που του λαχαίνει.

Απόδοση στα ελληνικά: Έλενα Χ.